الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۴۶۴

محمد بن يحيي عن احمد بن محمد عن الحسين بن سعيد عن فضاله بن ايوب و القاسم بن محمد الجوهري عن كليب بن معاويه الاسدي عن ابي عبد الله ع قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۴۷۹ از کلیب بن معاویه اسدی از امام صادق (ع) فرمود: راستی بنده بامداد کند مؤمن و شام کند کافر و بامداد کند کافر و شب کند مؤمن، و مردمی باشند که ایمان را به عاریت دارند و سپس از آنها برگرفته شود و آنها را «مُعارین» نامند. سپس فرمود: فلانی از آنها است. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۱۴۶ حضرت صادق علیه السّلام فرمود: همانا بنده بامداد کند در حالی که مؤمن است و شام کند در حالی که کافر است، و (بالعکس گاهی شود که) صبح کند کافر و شام کند مؤمن، (و در این میان) مردمی هستند که ایمانشان عاریت است و سپس از آنها گرفته شود و آنها را معارین (یعنی عاریت داده‏شدگان) نامند، سپس فرمود: فلانی از آنها است. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۱۹۷ محمد بن یحیی، از احمد بن محمد، از حسین بن سعید، از فضالة بن ایّوب و قاسم بن محمد جوهری، از کلیب بن معاویه اسدی، از امام جعفر صادق علیه السلام روایت کرده‏ است که فرمود: «به درستی که بنده‏ای هست که صبح می‏کند و مؤمن است، و شام می‏کند و کافر است، و صبح می‏کند و کافر است، و شام می‏کند و مؤمن است، و گروهی هستند که ایمان به عاریه به ایشان داده می‏شود؛ پس آن ایمان از ایشان ربوده می‏شود، و ایشان، معارین نامیده می‏شوند» (یعنی عاریه‏داده‏شدگان). بعد از آن، فرمود که: «فلان، از ایشان است».