الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۵۲۲

علي بن ابراهيم عن ابيه عن ابن ابي عمير عن جميل بن دراج عن ابن بكير عن ابي عبد الله او عن ابي جعفر ع قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۵۲۵ از ابن بکیر، از امام صادق یا از امام باقر (ع) فرمود: به راستی آدم (ع) عرض کرد: پروردگارا! شیطان را بر من چیره ساختی و چون خونش بر من روان کردی، برای من هم چیزی مقرر فرما، در پاسخ فرمود: ای آدم! برای تو مقرر کردم که هر کدام از فرزندانت قصد گناهی بر او نوشته نشود و اگر آن را بکند، بر او یک گناه نوشته شود و هر کدام آنها قصد حسنه کند، برای او یک حسنه نوشته شود و اگر آن را بکند، برای او ده حسنه نوشته شود، عرض کرد: پروردگارا! برایم بیفزا، فرمود: برای تو مقرر کردم که هر کدامشان گناهی کرد و سپس آمرزش خواست، او را بیامرزم، عرض کرد: پروردگارا! برایم بیفزا، فرمود: برای آنها توبه را مقرر داشتم یا آنکه توبه را به میان گذاشتم تا آنکه نفس به این جا رسد (یعنی به گلو گاه). عرض کرد: پروردگارا! برای من بس است. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۱۷۳ ابن بکیر از حضرت صادق یا حضرت باقر علیهما السّلام حدیث کند که فرمود: همانا آدم علیه السّلام عرضکرد: پروردگارا شیطان را بر من مسلط کردی، و چون خون (که در رگهای من جریان دارد) او را بر من چیره کردی پس برای من هم چیزی مقرر فرما، خداوند فرمود: ای آدم قرار دادم برای تو که هر یک از فرزندانت آهنگ گناهی کند بر او نوشته نشود، و اگر انجام داد یک گناه بر او نوشته شود، و هر که آهنگ کار نیکی کرد اگر آن را انجام نداد یک حسنه برای او نوشته شود، و اگر انجام داد ده حسنه برایش نوشته شود، عرضکرد: پروردگارا برایم بیفزا، فرمود: برایت مقرر ساختم که هر یک از فرزندانت گناهی کند سپس برای آن آمرزش خواهد برایش بیامرزم، عرضکرد: پروردگارا برایم بیفزا، فرمود: برای آنها توبه قرار دادم- یا فرمود: توبه را برای ایشان گستردم- تا آنکه نفس باینجا (یعنی بگلوگاه) رسد، عرضکرد: پروردگارا مرا بس است. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۲۳۷ علی بن ابراهیم، از پدرش، از ابن ابی عمیر، از جمیل بن درّاج، از بکیر، از امام جعفر صادق یا از امام محمد باقر علیه السلام روایت کرده است که فرمود: «به درستی که حضرت آدم علیه السلام گفت که: ای پروردگار من! شیطان را بر من مسلّط گردانیدی، و او را مانند خون در بدن من روان ساختی؛ پس از برای من چیزی قرار ده (یعنی چیزی که به آن، از شرّ او محفوظ باشم). فرمود که: ای آدم! از برای تو این را قرار دادم که، هر که از فرزندانت قصد معصیتی بکند، بر او نوشته نشود. پس اگر آن را به عمل آورد، یک گناه بر او نوشته شود. و هر که از ایشان قصد ثوابی بکند، پس اگر آن را به عمل نیاورد، یک ثواب از برایش نوشته شود، و اگر آن را به عمل آورد، ده ثواب از برایش نوشته شود. عرض کرد که: ای پروردگار من! از برای من زیاد کن. فرمود که: از برایت قرار دادم که، هر که از ایشان گناهی بکند، بعد از آن، طلب آمرزش کند، او را بیامرزد. عرض کرد که: ای پروردگار من! از برای من زیاد کن. فرمود که: توبه را از برای ایشان قرار دادم، و توبه را از برای ایشان پهن کردم، و در آن وسعتی دادم تا جان به اینجا؛ یعنی به حنجره برسد. عرض کرد که: ای پروردگار من! مرا بس است».