حدیث امام محمّد باقر (ع) در کتاب الکافي جلد ۲ کتاب الإيمان و الکفر بَابُ تَعْجِيلِ عُقُوبَةِ الذَّنْب
کتاب الإيمان و الکفر · روایت شده از امام محمّد باقر عليه السلام
سند
محمد بن يحيي عن احمد بن محمد بن عيسي عن الحسن بن محبوب عن عبد الله بن سنان عن حمزه بن حمران عن ابيه عن ابي جعفر ع قال :
إِنَّ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ إِذَا كَانَ مِنْ أَمْرِهِ أَنْ يُكْرِمَ عَبْداً وَ لَهُ ذَنْبٌ اِبْتَلاَهُ بِالسُّقْمِ فَإِنْ لَمْ يَفْعَلْ ذَلِكَ لَهُ اِبْتَلاَهُ بِالْحَاجَةِ فَإِنْ لَمْ يَفْعَلْ بِهِ ذَلِكَ شَدَّدَ عَلَيْهِ اَلْمَوْتَ لِيُكَافِيَهُ بِذَلِكَ اَلذَّنْبِ قَالَ وَ إِذَا كَانَ مِنْ أَمْرِهِ أَنْ يُهِينَ عَبْداً وَ لَهُ عِنْدَهُ حَسَنَةٌ صَحَّحَ بَدَنَهُ فَإِنْ لَمْ يَفْعَلْ بِهِ ذَلِكَ وَسَّعَ عَلَيْهِ فِي رِزْقِهِ فَإِنْ هُوَ لَمْ يَفْعَلْ ذَلِكَ بِهِ هَوَّنَ عَلَيْهِ اَلْمَوْتَ لِيُكَافِيَهُ بِتِلْكَ اَلْحَسَنَةِ
ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۵۳۷
از امام باقر (ع) که فرمود: به راستی چون بنای خدا عز و جل بر این است که بندهای را گرامی دارد و او را گناهی است، بیمارش کند، و اگر نکند نیازمندش سازد و اگر نکند، به سختی جانش گیرد تا تلافی آن گناه بشود.
و چون بنا دارد بندهای را خوار کند و حسنهای نزد او دارد، تندرستش دارد و اگر با وی آن را نکند، روزی فراوانش دهد و اگر آن را هم نکند، با وی به آسانی جانش را گیرد تا عوض آن حسنه باشد.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۱۷۹
حضرت باقر علیه السّلام فرمود: چون خدای عز و جل خواهد که بندهای را که دارای گناهیست اکرام کند او را به بیماری گرفتاری کند، و اگر این کار را نکند به نیازمندی مبتلایش سازد، و اگر این کار را با او نگرد مرگ را بر او سخت کند تا بدان واسطه گناهش را جبران کند (و بگناهش مکافات کند) فرمود و چون بخواهد بندهای را که حسنهای در نزدش دارد خوار کند تنش را سالم کند و اگر این کار را در بارهاش نکند روزیش را فراخ گرداند، و اگر آن را هم در بارهاش انجام ندهد مرگ را بر او آسان کند تا بدان سبب در عوض آن حسنه او را پاداش دهد.
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۲۴۷
محمد بن یحیی، از احمد بن محّمد بن عیسی، از حسن بن محبوب، از عبداللَّه بن سنان، از حمزة بن حمران، از پدرش، از امام محمد باقر علیه السلام روایت کرده است که فرمود: «به درستی که خدای عز و جل چون از امر و فرمانش این باشد که بندهای را گرامی دارد، و او را گناهی باشد، او را به بیماری مبتلا گرداند، و اگر این ابتلاء و امتحان را با او نکند، او را به حاجت و پریشانی مبتلا کند، و اگر این را با او نکند، مردن را بر او سخت گرداند که جانش را به دشواری بگیرد، تا آنکه او را به آن گناه سزا دهد». حضرت فرمود: «و اگر از امر آن جناب این باشد که او را خوار گرداند، و او را در نزد آن جناب ثوابی باشد، بدنش را صحیح گرداند و پیوسته تندرست باشد، و اگر این را با او نکند، بر او در روزیش وسعت دهد، و اگر آن جناب این را با او نکند، مردن را بر او سهل و آسان گرداند که جانش را به آسانی بگیرد، تا آنکه او را به آن حسنه سزا دهد».