حدیث امام سجّاد (ع) درباره آزمايش
روایت شده از امام سجّاد عليه السلام
سند
علي بن ابراهيم رفعه قال :
لَمَّا حُمِلَ عَلِيُّ بْنُ اَلْحُسَيْنِ ص إِلَى يَزِيدَ بْنِ مُعَاوِيَةَ فَأُوقِفَ بَيْنَ يَدَيْهِ قَالَ يَزِيدُ لَعَنَهُ اَللَّهُ وَ مََا أَصََابَكُمْ مِنْ مُصِيبَةٍ فَبِمََا كَسَبَتْ أَيْدِيكُمْ فَقَالَ عَلِيُّ بْنُ اَلْحُسَيْنِ ع لَيْسَتْ هَذِهِ اَلْآيَةُ فِينَا إِنَّ فِينَا قَوْلَ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ مََا أَصََابَ مِنْ مُصِيبَةٍ فِي اَلْأَرْضِ وَ لاََ فِي أَنْفُسِكُمْ إِلاََّ فِي كِتََابٍ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَبْرَأَهََا إِنَّ ذََلِكَ عَلَى اَللََّهِ يَسِيرٌ
ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۵۵۱
فرموده است که: چون علی بن الحسین (ع) را نزد معاویه بردند و پیش او باز داشتند، یزید لعنه اللَّه گفت: «و آنچه مصیبت به شما رسید در برابر آنچه بوده که خود کردید» علی بن الحسین (ع) در پاسخش فرمود: این آیه در باره ماها نیست، در باره ما قول خدا عز و جل است که (۲۲ سوره حدید): «هیچ مصیبتی در زمین نرسد و به جان کسی نرسد جز اینکه در کتاب است پیش از آنکه آنها را بیافرینیم راستی که این بر خدا آسان است».
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۱۸۷
علی بن ابراهیم در حدیث مرفوعی (که سندش بمعصوم رسد) حدیث کند که فرمود: هنگامی که حضرت علی بن الحسین (زین العابدین) علیهما السلام را نزد یزید بن معاویه بردند و در برابر او نگهداشتند یزید- که خدایش از رحمت خود دور کرده- گفت: «و آنچه بشما مصیبت رسید از آن چیزی بود که خود کردید» (و این آیه شریفه را خواند) حضرت علی بن الحسین علیهما السلام فرمود: این آیه در باره ما نیست، همانا در باره ما گفتار خدای عز و جل است (که فرماید:) «هیچ مصیبتی در زمین نرسد و نه بجانهای شما جز اینکه در کتابی است پیش از آنکه آنها را بیافرینیم همانا این بر خدا آسان است» (سوره حدید آیه ۲۲).
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۲۵۹
علی بن ابراهیم روایت کرده و آن را مرفوع ساخته و گفته است که: چون حضرت علی بن الحسین علیهما السلام را به نزد یزید، پسر معاویه، بردند، آن حضرت را در برابر او بازداشتند. پس یزید- لعنه اللَّه- گفت که: «وَ ما أَصابَکُمْ مِنْ مُصِیبَةٍ فَبِما کَسَبَتْ أَیْدِیکُمْ».
حضرت علی بن الحسین علیه السلام به آن ملعون فرمود که: «این آیه در شأن ما نیست. به درستی که در شأن ما است قول خدای عز و جل که میفرماید: «ما أَصابَ مِنْ مُصِیبَةٍ فِی الْأَرْضِ وَ لا فِی أَنْفُسِکُمْ إِلَّا فِی کِتابٍ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَبْرَأَها إِنَّ ذلِکَ عَلَی اللَّهِ یَسِیرٌ» «۱»؛ یعنی: نرسیده و نخواهد رسید هیچ بلیّهای در زمین و نه در نفسهای شما (چون قحطی و گرانی و نقصان اموال و زراعات و بیماریها و دردها و اندوهها و مردن خویشان و دوستان و غیر آن از انواع آفات)، مگر آنکه ثبت شده است در لوح محفوظ، پیش از آنکه بیافرینیم نفسهای شما را (یا آن مصیبت را، تا فرشتگان به آن استدلال کنند، بر آنکه آن جناب- سبحانه و تعالی- عالم به ذات است، و حقیقت هر چیزی را پیش از وقوع آن میداند). به درستی که آن- یعنی ثبت مصائب در لوح محفوظ، و ایجاد آنها با وجود بسیاریِ آنها در آن-، بر خدا آسان است».
( ۱). حدید، ۲۲.