الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۵۵۶

عده من اصحابنا عن سهل بن زياد و علي بن ابراهيم عن ابيه جميعا عن ابن محبوب عن ابن رياب عن بعض اصحابه قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۵۵۵ از امام صادق (ع) پرسش شد از معنی استدراج، در پاسخ فرمود: معنی آن این است که بنده چون گناهی کند، به او مهلت داده شود و هنگام آن گناه نعمت او تجدید گردد و او را از استغفار باز دارد و او نعمت گیر شود از راهی که نداند. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۱۸۹ از امام صادق علیه السلام معنای استدراج را پرسیدند؟ فرمود: آن اینست که بنده‏ای گناه کند پس باو مهلت داده شود و برایش در هنگام گناه نعمتی تجدید گردد، پس او را از آمرزش خواهی از گناهان باز دارد، پس او غافلگیر شده از راهی که نداند. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۲۶۳ چند نفر از اصحاب ما روایت کرده‏اند، از سهل بن زیاد و علی بن ابراهیم، از پدرش و هر دو، از ابن محبوب، از ابن رئاب، از بعضی از اصحاب خویش که گفت: از امام جعفر صادق علیه السلام، از استدراج سؤال شد. فرمود که: «مصداق آن، بنده‏ای است که گناه می‏کند و مهلت داده می‏شود، و از برایش در نزد آن معصیت، نعمت‏های تازه به هم می‏رسد، و او را از استغفار از گناهان مشغول می‏گرداند. پس چنین کسی، مستدرج است که خدا او را استدراج فرموده، از آنجا که نمی‏داند».