حدیث امام جعفر صادق (ع) در کتاب الکافي جلد ۲ کِتَابُ الدُّعَاء بَابُ الدُّعَاءِ عِنْدَ النَّوْمِ وَ الِانْتِبَاه
کتاب الدعاء · روایت شده از امام جعفر صادق عليه السلام
سند
محمد بن يحيي عن احمد بن محمد رفعه الي ابي عبد الله ع قال :
إِذَا أَوَى أَحَدُكُمْ إِلَى فِرَاشِهِ فَلْيَقُلِ اَللَّهُمَّ إِنِّي اِحْتَبَسْتُ نَفْسِي عِنْدَكَ فَاحْتَبِسْهَا فِي مَحَلِّ رِضْوَانِكَ وَ مَغْفِرَتِكَ وَ إِنْ رَدَدْتَهَا إِلَى بَدَنِي فَارْدُدْهَا مُؤْمِنَةً عَارِفَةً بِحَقِّ أَوْلِيَائِكَ حَتَّى تَتَوَفَّاهَا عَلَى ذَلِكَ
ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۲۰۵
امام صادق (ع) فرمود: چون یکی از شماها به بسترِ خود رود باید بگوید: بار خدایا من روح خود را نزد تو باز داشتم و تو آن را در جایگاه رضایت و آمرزش خویش باز دار و اگر به تنم باز گردانیدی، مؤمن و عارفش باز گردان بحق دوستانت تا آنکه او را به ایمان و عرفان دریافت کنی.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۳۱۰
و نیز آن حضرت علیه السّلام فرمود: چون یکی از شماها ببستر خود رود پس بگوید:
«اللهم انی احتبست نفسی عندک فاحتبسها فی محل رضوانک و مغفرتک و ان رددتها [الی بدنی] فارددها مؤمنة عارفة بحق اولیائک حتی تتوفاها علی ذلک»
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۴۴۹
محمد بن یحیی، از احمد بن محمد روایت کرده و آن را مرفوع ساخته به سوی امام جعفر صادق علیه السلام که فرمود: «چون یکی از شما به سوی فراش خود جا بگیرد، باید که بگوید: اللَّهُمَّ إِنِ احْتَبَسْتَ نَفْسِی ... حَتّی تَتَوَفَّاهَا عَلی ذلِکَ؛ خداوندا! به درستی که من حبس کردم جان خودم را در نزد تو، پس حبس کن آن را در جای خوشنودی خود و آمرزش خود، و اگر برگردانی آن را به سوی تن من، پس برگردان آن را گرونده و شناسا به حقّ دوستان تو، تا آنکه بمیرانی آن را بر این» «۱». ( ۱). و در بعضی از نسخ کافی به جای« حسبت و فاحسبها»،« احتسب و فاحتسبها» واقع است، و احتساب، به شمار آوردن است و فردا از کسی خواستن.( مترجم)