کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۳۱۳
امام صادق (ع) نزد خواندن قرآن خدا عز و جل، این دعا را میخواند: «بار خدایا پروردگار ما! از آنِ تو است سپاس، توئی یگانه در توانائی و سلطنت استوار و از آنِ تو است سپاس، توئی برتر به عزت و کبریاء و فراز آسمانها و عرش بزرگ، پروردگار ما! از آنِ تو است سپاس، تو خود همه چیز را فرستنده آیات و ذکر عظیم، پروردگار ما! از آن تو است سپاس بدان چه آموختی از حکمت و از قرآن بزرگوار و روشنکننده، بار الها توئی که پیش از اظهار شوق آن را به ما آموختی و سودش را نجسته آن را به ما یاد دادی، بار خدایا! در صورتی که این خود منّت و فضل و جود و لطف است نسبت به ما و رحمت است برای ما و امتنانیست بر سر ما بیجنبش و چارهجوئی و توانی از طرف ما، بار خدایا! پس خوب خواندن آن و نگه داشتن آیاتش را نزد ما محبوب ساز و ایمان به متشابه و عمل به آیات محکم آن را با وسیله تأویل و رهیابی در تدبیر و بینائی در پرتوش به دل ما انداز.
بار خدایا! چنانی که آن را درمان برای دوستانت نازل کردی و وسیله بدبختی دشمنانت ساختی و آن را نابینائی نافرمان و روشنی فمانبرانت نمودی، بار خدایا! آن را برای ما دژی ساز از عذابت و پناهگاهی از خشمت و جلوگیری از نافرمانیت و نگهبانی از بد خواهیت و رهنمائی به فرمانبریت و نوری در روز ملاقات تا بدان میان خلق تو پرتویاب شویم و به وسیله آن از صراط تو بگذریم و به بهشت تو راه بریم.
بار خدایا! به تو پناهم از شقاوت و جفا کاری در تحمل آن و کوری از به کار بستن آن و خلاف نمودن در حکمش و گردن فرازی از توجه بدان و کوتاهی کردن در برابر حق آن، بار خدایا! سنگینی آن را به کمک ما بردار و مزدش را به ما لازم دار و شکر و قدردانی از آن را بر ما بگمار و ما را راعی و حافظ آن ساز، بار خدایا! ما را پیروی کن از حلال آن و کنارهجوی از حرامش و بر پا دارنده حدود و پرداختکننده مقرراتش بنما.
بار خدایا! خواندنش را به کام ما شیرین گردان و در قیام بدان ما را نشاط بخش و در ضمن مرتب خواندن و حس تعبیر از آن دل ما را ترسان ساز و نیروی به کار بستن آن را در هر آن از شب و روز به ما عطا کن، بار خدایا! به اندکی خواب، خستهگی ما را درمان کن و در ساعات مقرره شب ما را از خواب خوابیدهها بیدار کن و در آن هنگامهها که دعا اجابت شود، از چُرتِ چرتزنان برانگیز. بار خدایا! به دل ما هوشی بده در برابر شگفتیهای بیپایان قرآن و لذّتی در زمزمه کردن با آن و عبرتی در موقع شرح و بیان معانی آن و سود روشنی در هنگام فهمجوئی آن، بار خدایا! ما به تو پناه بریم از اینکه دلچسب ما نباشد و از اینکه آن را بالش خواب خود کنیم و پشت سر اندازیم و به تو پناه بریم از قساوت خود نسبت بدان چه ما را پند داری.
بار خدایا! ما را سود بخش بدان چه در قرآن از آیات خود مصرف کردی و ما را یادآور ساز بدان چه از مثلها که در آن آوردی و با تأویل آن بدکرداریهای ما را جبران کن و به وسیله آن مزد کردار نیک ما را چند برابر ساز و درجات ما را بدان بالا بر و با آن پس از مرگ مژده به دهان ما گذار، بار خدایا! آن را توشهای ساز برای ما که در موقع وقوف برابرت نیرومند شویم و راه روشنی که از آن به سوی تو پوئیم و دانش سودمندی که بدان شکر نعمت جوئیم و خشوع با حقیقتی که نامهای مقدّست را بدان منزّه دانیم، زیرا تو بدان بر ما حجّتی آوردی که راه عذر بر ما بستی و به وسیله آن نعمتی به ما ارزانی داشتی که زبان شکر ما از آن کوتاه است.
بار خدایا! او را برای ما سرپرستی ساز که از لغزشمان باز گیرد و راهنمائی که ما را به کار شایسته بگیرد و کمکی رهنما که از انحراف و کجی به راستی کشاند و یاوری که از خستگی برهاند تا ما را به برترین آرمانها رساند، بار خدایا! آن را برای ما شفیع روز ملاقات خود ساز و ساز و برگ روز بر فراز شدن و وکیل مدافع روز قضاوت و نور در روز ظلمت روزی که نه زمینی باشد و نه آسمان روزی که هر کس بدان چه برای آن کوشیده مزد گیرد.
بار خدایا! آن را در روز تشنگی وسیله سیرابی ما ساز و نور روز پاداش گردان و بیترحّم بر هر که به جانش افروخته گردد و به سوزش شعلهور شود، بار خدایا! قرآن را برهان ما ساز در میان روزی که همه اهل آسمانها و زمین گرد آیند، بار خدایا! به ما مقامات شهیدان بده و زندگی سعادتمندان و رفاقت با پیمبران، زیرا تو شنونده دعائی.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۳۶۳
حضرت صادق علیه السلام هنگام خواندن قرآن این دعا را میخواند (که ترجمهاش چنین است):
«بار خدایا ای پروردگار ما ستایش مخصوص تو است، توئی یگانه در قدرت و پادشاهی استوار، و مخصوص تو است ستایش، توئی برتر بعزت و کبریاء و مسلط بر فراز آسمانها و عرش بزرگ، پروردگار ما و از آن تو است ستایش، توئی که همه چیز را بذات خود دانائی و هر دانشمندی نیازمند درگاه تو است، پروردگار ما از آن تو است ستایش ای فرود فرستنده آیهها و ذکر عظیم، پروردگار ما مخصوص تو است ستایش بدانچه بما آموختی از حکمت و قرآن عظیم آشکارکننده، بار خدایا توئی که پیش از رغبت ما در آموختنش آن را بما آموختی، و پیش از اظهار شوق مادر سودش ما را بدان مخصوص گردانیدی، بار خدایا در این صورت این منتی است از تو بر ما، و فضل وجود و لطفی است بما و رحمتی است برای ما و امتنانی است بر سر ما، بدون اینکه از جانب ما جنبش و حرکت و توانائی و چارهجوئی شود، بار خدایا پس تلاوت این قرآن و در برداشتن آیاتش را محبوب ما ساز، و بما ارزانی دار ایمان بآیات متشابه آن را، و توفیق عمل بمحکمش را، و بما ده وسیله تأویل آن را، و راهنمائی در تدبیر آن و بینائی در پرتو نورش را بما عنایت فرما.
بار خدایا چنانچه آن را فرو فرستادی درمان برای دوستانت، و وسیله بدبختی برای دشمنانت، و سبب کوری نافرمانانت، و وسیله روشنی فرمانبردارانت، بار خدایا آن را قرار ده برای ما پناهگاه محکمی از عذابت، و دژی از خشمت، و جلوگیری از نافرمانیت و نگهبانی از قهر و غضبت، و راهنمائی بفرمانبرداریت، و نوری در روز دیدارت که بدان در میان خلق تو روشنی یابیم، و بر صراط تو بدان وسیله بگذریم، و ببهشتت راه یابیم.
بار خدایا بتو پناه بریم از بدبختی در حمل آن، و کوری از عمل [یا علم] بآن، و کجروی در حکم آن و برتری نمودن از توجه بدان (یا پیشتازی از میانه روی آن) و کوتاهی کردن در برابر حق آن، بار خدایا سنگینی آن را از ما بردار و مزدش را برای ما لازم گردان، و سپاسگزاریش را نصیب ما گردان، و ما را چنان کن که مراعات و محافظتش کنیم، بار خدایا ما را چنان ساز که از حلالش پیروی کنیم و از حرامش اجتناب ورزیم، و حدود آن را بر پا داریم، و فرائض آن را بجا آوریم.
بار خدایا روزی ما گردان شیرینی تلاوتش را و نشاط در باره قیام بدان، و ترس در هنگام خواندنش و نیروئی برای بکار بستن آن در هر آن از شب و روز، بار خدایا باندکی خواب خستگی ما را درمان کن (و بنا بر نسخه «اسقنا» یعنی عطش خواب ما را باندکی از آن فرونشان) و در ساعت مخصوص شب ما را از خوابها بیدار کن، و درگاههائی که دعا باجابت رسد ما را از چرت چرتیها بخود آر.
بار خدایا دلهای ما را در برابر عجائب بیپایانش تیز هوش کن، و زمزمه آن را لذت بخش نما، و هنگام مراجعه بآن عبرتی بما بده، و سود آشکاری هنگام فهمجوئیش بما عنایت فرما، بار خدایا بتو پناه بریم از تخلف قرآن در دلهای ما (یعنی اثر آن در اعضاء و جوارح ما آشکار نشود) و از اینکه آن را بالش خواب خود کنیم (فیض «ره») گوید: یعنی شب بخوابیم با او و تهجد باو نکنیم یا او را در کنار رختخواب خود اندازیم و آن را گرامی نداریم) و از اینکه آن را پشت سر اندازیم، و از قساوت دلهامان نسبت بدان چه ما را بدان پند دادی بتو پناه بریم، بار خدایا بآیاتی که در آن آوردی ما را سود ده، و بمثلهائی که در آن زدهای ما را متذکر ساز، و بتأویل آن بدیهای ما را جبران کن و بدان وسیله مزد کردار نیک ما را دو چندان کن، و درجات ما را بالا ببر، و پس از مرگ بسبب آن بما بشارت تلقین نما، بار خدایا آن را برای ما توشهای ساز که در موقع وقوف در برابرت بدان وسیله بما نیرو دهی، و راه روشنی که که با آن بسوی تو آئیم، و دانش سودمندی که بدان وسیله نعمتهای تو را سپاسگزاریم، و خشوع صادقانهای که با آن نامهای تو را تسبیح گوئیم، زیرا تو با فرود فرستادن آن حجتی بر ما آوردی که راه عذر را بر ما بستی و نعمتی بما دادی که زبان شکر ما از آن کوتاهست.
بار خدایا آن را برای ما سرپرستی ساز که ما را از لغزش نگهدارد، و راهنمائی ساز که ما را بکار نیک راهنمائی کند، و کمکی راهنمایش ساز که ما را از کجی راست کند، و در خستگی نیرو بخشد، تا ببهترین آرزوهایمان رساند، بار خدایا آن را برای ما در روز قیامت شفیع ساز و وسیلهای برای ارتقاء و وکیلی پیروز در آن روز قضاوت، و نوری در آن روز تاریکی و ظلمت روزی که نه زمینی است و نه آسمانی، روزی که هر کس بآنچه کوشش کرده بدان مزد گیرد. بار خدایا آن را برای ما وسیله سیرابی در روز تشنگی ساز، و سبب نجات ما گردان در روز جزا از آن آتش سوزانی که بر هر کس از آن گرمی خواهد ترحم نکند و شعلهاش زبانه کشد، بار خدایا آن را برای ما برهانی قرار ده در آن روز که همه اهل زمین و آسمانها گرد آیند. بار خدایا منزلهای شهیدان و زندگی سعیدان، و رفاقت پیمبران را روزی ما گردان زیرا تو شنوای دعائی».
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۵۴۱
گفت که: امام جعفر صادق علیه السلام در نزد خواندن کتاب خدای عز و جل، این دعا را میخواند: «اللَّهُمَّ رَبَّنَا لَکَ الْحَمْدُ ... وَ مُرَافَقَةَ الْأَنْبِیَاءِ؛ إِنَّکَ سَمِیعُ الدُّعَاءِ؛ خداوندا! ای پروردگار ما! تو را است ستایش، تویی یگانه به توانایی و سلطنت و حجّت استوار، و تو را است ستایش، تویی برتر به ارجمندی و بزرگواری و زِبَر آسمانها و عرش بزرگ. پروردگار ما! و تو را است ستایش، تویی اکتفاکننده به دانش خود، و محتاج است به سوی تو، هر خداوند دانش.
پروردگار ما! تو را است ستایش، ای فرودآورنده آیهها و یاد بزرگ! پروردگار ما! پس تو را است ستایش به آنچه آموزانیدهای ما را از حکمت و قرآن بزرگ هویدا.
خداوندا! تو تعلیم دادهای به ما آن را پیش از رغبت ما در تعلیم آن، و مخصوص ساختهای ما را به آن، پیش از رغبت ما به نفع آن. خداوندا! پس هر گاه باشد این، منّت و عطایی از تو، و فضل و بخشش و نرمی با ما، و مهربانی از برای ما، و منّت نهادن بر ما از غیر نیرومندی ما، و نه چاره ما و نه توانایی ما، خداوندا! پس دوست گردان به سوی ما خوبی خواندن آن را، و حفظ کردن آیههای آن، و گرویدن به متشابه آن، و عمل کردن به حکم آن، و سببی در تأویل آن، و هدایت در تدبیر آن، و بینایی به نور آن.
خداوندا! و چنان که فرو فرستادهای آن را شفا از برای دوستانت، و بدبختی بر دشمنانت، و کوری بر اهل گناهت، و روشنی از برای اهل فرمانبرداریت، خداوندا! پس بگردان آن را از برای ما حصاری از عذابت، و پناهی از خشمت، و بازدارندهای از نافرمانیت، و نگاه داشتن از غضبت، و رهنمایی بر طاعت خود، و نوری، در روزی که ملاقات کنیم تو را، روشنی طلبیم به آن در میان خلق تو، و بگذریم به آن بر صراط تو، و راه یابیم به آن به سوی بهشت تو.
خداوندا! به درستی که پناه میبریم به تو از بدبختی در بر داشتن آن، و کوری از دانستن آن، و میل کردن از حکم آن، و در گذشتن از مقصود آن، و کوتاهی کردن در نزد حق آن.
خداوندا! بردار از ما سنگینی آن را، و واجب گردان از برای ما مزد آن را، و الهام کن به ما شکر آن را، و بگردان ما را که مراعات کنیم آن را، و حفظ نماییم آن را. خداوندا! بگردان ما را که پیروی کنیم حلال آن را، و دوری کنیم حرام آن را، و به پا داریم حدهای آن را، و به جا آوریم واجبهای آن را. خداوندا! روزی کن ما را شیرینی در خواندن آن، و خرّمی در قیام به آن، و ترسیدن در ترتیل آن، و توانایی در کار فرمودن آن، در وقتهای شب و روز.
خداوندا! و شفا ده ما را از خواب به اندک، و بیدار کردن ما را در ساعت شب، از خفتن خفتگان، و آگاه [/ بیدار] ساز ما را از آن زمانها که مستجاب میشود در آنها دعا از پینکیِ پینکیزنندگان «۱».
خداوندا! قرار ده از برای دلهای ما زیرکی در نزد عَجَبهای آن که برنمیآید، و خوشی در نزد برگردانیدن آن، و پند در نزد گردانیدن آواز در خواندن آن، و سودی هویدا در نزد فهم خواستن آن. خداوندا! به درستی که ما پناه میبریم به تو از پس ماندن آن در دلهای ما، و بالش کردن آن در نزد خفتن ما، و افکندن آن در پس پشتهای ما، و پناه میبرم به تو از سختی دلهای ما، از برای آنچه به آن پند دادهای ما را.
خداوندا! سود ده ما را به آنچه گردانیدهای در آن از آیهها و نشانهها، و پند ده ما را به آنچه بیان کردهای در آن از عقوبتها، و در گذران از ما به تأویل آن گناهان و بدیها را، و دوچندان کن از برای ما به آن پاداش در خوبیها، و بردار ما را به آن ثوابی در درجهها، و ببخش و پیش آور ما را به آن مژده بعد از مردن. خداوندا! بگردان آن را از برای ما توشهای که توانایی دهی ما را به آن در محشر، و در ایستادن پیش روی تو، و راهی روشن که سلوک کنیم به سوی تو، و دانستنی سودمند که شکر کنیم به آن نعمتهای تو را، و فروتنی نمودنی راست که به پاکی یاد کنیم با آن، نامهای تو را. خداوندا! پس به درستی که تو فرا گرفتهای به آن بر ما حجّت و گواهی که بریدی به آن بهانه ما را، و نیکو کردهای به آن در نزد ما نعمت را، که کوتاه شد از آن شکر ما.
خداوندا! بگردان آن را از برای ما دوستی که بر جا دارد ما را از لغزشها، و رهنمایی که ره نماید ما را به سوی شایسته از عمل، و یاور رهنما که راست کند ما را از خمیده شدن، و یاوری که تقویت دهد ما را از دلتنگی، تا آنکه برساند به ما بهترین امید. خداوندا! بگردان آن را از برای ما درخواستکننده در روز ملاقات، و حربهای در روز بالا رفتن، و حجّت آورنده در روز حکم گذاری، و روشنی در روز تاریکی، در روزی که نه زمین است و نه آسمان، روزی که جزا داده میشود هر کوشندهای، به آنچه کوشیده.
خداوندا! بگردان آن را از برای ما سیرابی در روز تشنگی، و رستگاری در روز جزا، از آتش به غایت گرمِ کمرحمِ نامهربان بر کسی که به آن تابیده و گرم شده و به گرمیاش زبانه میزند. خداوندا! بگردان او را از برای ما حجّت روشن، بر سرهای گروه در حضور ایشان، و در روزی که جمع میکنی در آن اهل زمین و اهل آسمان را. خداوندا! روزی کن ما را منزلهای شهیدان و زندگی نیکبختان و رفاقت پیغمبران. به درستی که تو شنونده دعایی». ( ۱). یعنی ما در این ساعت های استجابت دعا دچار خواب و چرت نباشیم.