حدیث امام جعفر صادق (ع) در کتاب الکافي جلد ۲ کِتَابُ الدُّعَاء کِتَابُ فَضْلِ الْقُرْآن
کتاب الدعاء · روایت شده از امام جعفر صادق عليه السلام
سند
محمد بن يحيي عن احمد بن محمد عن محمد بن احمد بن يحيي عن طلحه بن زيد عن ابي عبد الله ع قال :
إِنَّ هَذَا اَلْقُرْآنَ فِيهِ مَنَارُ اَلْهُدَى وَ مَصَابِيحُ اَلدُّجَى فَلْيَجْلُ جَالٍ بَصَرَهُ وَ يَفْتَحُ لِلضِّيَاءِ نَظَرَهُ فَإِنَّ اَلتَّفَكُّرَ حَيَاةُ قَلْبِ اَلْبَصِيرِ كَمَا يَمْشِي اَلْمُسْتَنِيرُ فِي اَلظُّلُمَاتِ بِالنُّورِ
ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۳۸۹
از امام صادق (ع)، فرمود: راستی این قرآن است که در آن است فروزشگاه هدایت و چراغهای شب تار و باید هر جویندهای دیده در آن بچرخاند و برای پرتو آن نظر خود را بگشاید، زیرا اندیشه زندگی دل بینا است چونان که راه میرود پرتویاب در تاریکیها به وسیله نور.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۴۰۰
حضرت صادق علیه السّلام فرمود: همانا این قرآن (کتابی) است که در آن است جایگاه نور هدایت و چراغهای شب تار، پس شخص تیز بین باید که در آن دقت کند و برای پرتوش نظر خویش را بگشاید، زیرا که اندیشه کردن زندگانی دل بینا است، چنان که آنکه جویای روشنی است در تاریکیها بسبب نور راه پیماید.
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۶۰۷
محمد بن یحیی، از احمد بن محمد بن عیسی، از طلحة بن زید، از امام جعفر صادق علیه السلام روایت کرده است که فرمود: «به درستی که این قرآن، در آن است چراغ خانه هدایت، و چراغها که تاریکی را میبرد. پس باید که جولاندهنده نظر خود را به جولان درآورد، و دیدهاش را به جهت روشنی بگشاید؛ زیرا که تفکّر کردن موجب زندگی دل بینا است، چنان که طالب نور در تاریکیها به [وسیله] روشنی میرود».