الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۲۰۳۵

عده من اصحابنا عن احمد بن محمد و ابو علي الاشعري عن محمد بن عبد الجبار جميعا عن ابن فضال عن ابي اسحاق ثعلبه بن ميمون عن يعقوب الاحمر قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۴۰۹ از یعقوب احمر، گوید: به امام صادق (ع) گفتم: قربانت، راستی که من قرآن را یاد گرفتم و از دستم رفت، به درگاه خدا عز و جل دعا کن که آن را به من یاد دهد، گویا مانند اینکه آن حضرت از این گزارش در هراس شد و فرمود: خدا آن را به تو و ماها همه یاد بدهد- گوید: ما نزدیک ده کس بودیم- سپس فرمود: سوره‏ای است که همراه مردی بوده، آن را خوانده و سپس واگذارده است و روز قیامت در نیکوترین صورتی بیاید و بر او سلام دهد، او می‏گوید: تو کسیتی؟ جواب می‏دهد: من سوره چنان و چنانم و اگر تو به من چسبیده بودی و مرا نگاه داشته بودی، تو را به این درجه می‏رسانیدم، بر شما باد به ملازمت قرآن سپس فرمود: برخی مردمند که قرآن را می‏خوانند تا گفته شود: فلانی قرآن خوان است و برخی باشند که قرآن می‏خوانند برای به دست آوردن دنیا، در اینها خیری‏ نیست و برخی باشند که قرآن می‏خوانند تا در نماز شب و روز خود از آن سود برند. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۴۱۰ یعقوب احمر گوید: بحضرت صادق علیه السلام عرضکردم: فدایت شوم من قرآن را خوانده‏ام ولی از ذهنم رفته است دعا کنید که خداوند آن را بمن بیاموزد گوید: آن حضرت از این مطلب که من خدمتش عرض کردم ناراحت شد و فرمود: خداوند آن را بتو و ما همگی یاد دهد گوید: ما نزدیک ده نفر بودیم- سپس فرمود: سوره‏ای که مردی میخواند با اوست تا گاهی که آن را واگذارد، پس روز قیامت در زیباترین صورت نزدش آید و بر او سلام کند آن مرد گوید: تو کیستی؟ گوید: من فلان سوره‏ام و اگر تو بمن چسبیده بودی و نگاهم داشته بودی تو را در این درجه فرود می‏آوردم، پس بر شما باد بملازمت قرآن، سپس فرمود: برخی از مردمند که قرآن خوانند که گفته شود: فلان کس قاری قرآن است، و برخی قرآن میخوانند برای (سودجوئی) و بدست آوردن دنیا و خیری در اینها نیست و برخی هستند که قرآن خوانند تا از آن در نمازشان و در شب و روزشان منتفع شوند. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۶۲۵ چند نفر از اصحاب ما روایت کرده‏اند، از احمد بن محمد و ابو علی اشعری، از محمد بن عبد الجبّار، هر دو، از ابن فضّال، از ابو اسحاق ثعلبه بن میمون، از یعقوب احمر که گفت: به خدمت امام جعفر صادق علیه السلام عرض کردم که: فدای تو گردم! به درستی که من قرآن را خوانده بودم. بعد از آن، از من رها شد و آن را فراموش کردم. پس خدای عز و جل را بخوان و دعا کن که خدا آن را به من تعلیم فرماید. یعقوب گفت که: گویا آن حضرت به جهت این امر فزع نمود و ترسید، و فرمود که: «خدا آن را به تو و ما، همه تعلیم فرماید»، و گفت که: ما مقدار ده نفر بودیم. بعد از آن، فرمود که: «سوره قرآن با شخصی می‏باشد (یعنی آن را می‏داند)، و حال آنکه آن سوره را خوانده. بعد از آن، آن را فراموش نموده. پس آن سوره در روز قیامت به نزد او می‏آید، در بهترین صورتی، و بر او سلام می‏کند. پس آن شخص می‏گوید که: تو کیستی؟ می‏گوید که: من فلان سوره‏ام؛ پس اگر به من چنگ در زده بودی و مرا از دست نمی‏دادی و فراموش نمی‏کردی و به من عمل می‏نمودی، تو را در این درجه فرود می‏آوردم. پس بر شما باد به قرآن و مستمسّک شدن به آن». بعد از آن فرمود: «به درستی که از جمله مردمان کسی هست که قرآن را می‏خواند، از برای آنکه گفته شود که فلانی قاری است، و از جمله ایشان کسی هست که قرآن را می‏خواند، از برای آنکه به آن، دنیا را طلب کند، و در این دو طایفه هیچ خوبی نیست، و از جمله ایشان کسی هست که قرآن را می‏خواند، از برای آنکه به آن منتفع شود در نماز، در شب و روز خویش».