الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۲۱۷۳

عده من اصحابنا عن سهل بن زياد عن جعفر بن محمد الاشعري عن ابن القداح عن ابي عبد الله ع قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۵۰۹ از ابن قدّاح از امام صادق (ع) فرمود: هر گاه یکی از شماها سلام دهد باید بلند سلام کند و نگوید من سلام کردم و جواب‏ ندادند و شاید که سلام کرده و نشنیدند و هر گاه یکی از شماها جواب سلام دهد باید بلند بگوید و مسلمانی نگوید من سلام کردم و به من جواب ندادند، سپس فرمود: علی (ع) بارها می‏فرمود: خشم نکنید و به خشم میاورید، سلام را فاش گوئید و سخن را شیرین و خوش ادا کنید و شب که مردم در خوابند شماها نماز بخوانید تا با سلامتی به بهشت بروید، سپس بر آنها قول خدا عز و جل را خواند (۲۳ سوره حشر): «السَّلامُ الْمُؤْمِنُ الْمُهَیْمِنُ». مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۴۶۰ ابن قداح گوید: حضرت صادق علیه السلام فرمود: هر گاه یکی از شماها سلام کند باید بلند سلام کند و نگوید: من سلام کردم و جواب مرا ندادند، زیرا شاید سلام کرده و آنها نشنیده‏اند، چون یکی از شماها جواب سلام گوید: باید بلند جواب دهد و مسلمانی نگوید: که من سلام کردم و بمن جواب ندادند، سپس فرمود: علی علیه السلام همیشه میفرمود: خشم نکنید و کسی را هم بخشم نیاورید، سلام را آشکار گوئید و گفتارتان را خوش کنید، در شب نماز بخوانید آنگاهی که مردم در خوابند (مقصود نماز شب است) تا بسلامتی ببهشت روید، سپس این گفتار خدای عز و جل را برای مردم خواند: «السَّلامُ الْمُؤْمِنُ الْمُهَیْمِنُ» (سوره حشر آیه ۲۳) (یعنی خدائی که سالم از هر گونه عیب و نقصی است و امان دهنده و نگهبان است، و منظور امام از استشهاد باین آیه اینست که سلام یکی از نامهای خدا است). محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۷۱۵ چند نفر از اصحاب ما روایت کرده‏اند، از سهل بن زیاد، از جعفر بن محمد اشعری، از ابن قدّاح، از امام جعفر صادق علیه السلام که فرمود: «چون یکی از شما سلام کند، باید که سلام خود را بلند و آشکار کند، ونگوید که: سلام کردم و جواب مرا نگفتند، و شاید که او چنان باشد که سلام کرده باشد، و به ایشان نشنوانیده باشد، و چون یکی از شما جواب گوید، باید که جوابش را بلند کند، و سلام‏کننده نگوید که: سلام کردم و جواب مرا نگفتند».بعد از آن، فرمود که: «علی علیه السلام می‏فرمود که: غضب مکنید و کسی را به غضب میاورید، و سلام را فاش کنید و کلام را خوش سازید، و در شب نماز کنید و مردم در خواب باشند، تا به سلامت داخل بهشت شوید، بی‏آنکه آفتی به شما رسد». بعد از آن، قول خدای عز و جل را بر ایشان تلاوت فرمود که: «السَّلامُ الْمُؤْمِنُ الْمُهَیْمِنُ» «۲»؛ یعنی: «او است آن خدایی که سالم است از عیوب و علل، و مبرّا است از نقص و عجز و خلل، و ایمن‏کننده بندگان از ظلم و عقوبت‏ __________________________________________________ (۲). حشر، ۲۳. میزان، و یا مصدّق ظنون مؤمنان، و نگهبان هر چیزی که آفرید، یا شاهد بندگان، یا ایمنی که چیزی نزد او ضایع و مهمل نشود» «۱». ( ۱). و در تفسیر مهیمن چند قول دیگر هست.( مترجم)