الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۲۲۵۹

ابو عبد الله الاشعري عن معلي بن محمد عن الوشا عن حماد بن عثمان قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۵۶۱ از حماد بن عثمان که امام صادق (ع) روی ران چپ نشست و پای راست خود را روی آن نهاد و مردی به او گفت: قربانت! این نشستن بدنمائی است، فرمود: نه، این را همانا یهود گویند که: چون خدا عز و جل از آفرینش آسمانها و زمین فارغ شد و بر عرش استوار گردید، چنین نشست تا استراحت کند و خدا عز و جل این آیه را نازل کرده (۲۵۵ سوره بقره): «اللَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ الْحَیُّ الْقَیُّومُ لا تَأْخُذُهُ سِنَةٌ وَ لا نَوْمٌ» و امام صادق (ع) به همان وضع ماند. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۴۸۳ حماد بن عثمان گوید: حضرت صادق علیه السّلام روی پای چپ نشست و پای راست را روی ران چپ گذارد، پس مردی باو عرضکرد: قربانت گردم این نوع نشستن خوب نیست!؟، فرمود: نه، این حرفی است که یهود گویند: که چون خدای عز و جل از آفریدن آسمانها و زمین فارغ شد و بر عرش استوار گردید برای استراحت (و رفع خستگی) این گونه نشست، پس خدای تعالی این آیه (یعنی آیة الکرسی) را نازل کرد: «اللَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ الْحَیُّ الْقَیُّومُ لا تَأْخُذُهُ سِنَةٌ وَ لا نَوْمٌ» و حضرت صادق علیه السلام بهمان طور که نشسته بود حرکت نکرد. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۷۵۵ ابو عبداللَّه اشعری، از معلّی بن محمد، [از] وشّاء، از حمّاد بن عثمان روایت کرده است که: امام جعفر صادق علیه السلام نشست، در حالی که پای راستش را بر ران چپش انداخته بود. مردی به آن حضرت عرض کرد که: فدای تو گردم! اینک نشستن مکروه و ناخوش است. فرمود: «نه، جز این نیست که آن چیزی است که یهود گفتند که: چون خدای عز و جل از آفریدن آسمان‏ها و زمین خلاص شد و بر عرش قرار گرفت، به این نشستن نشست، تا استراحت کند. پس خدا عز و جل این را فرو فرستاد که: «اللَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ الْحَیُّ الْقَیُّومُ لا تَأْخُذُهُ سِنَةٌ وَ لا نَوْمٌ» «۱»». و حضرت صادق علیه السلام متورّک و پا بر روی یکدیگر انداخته باقی ماند، چنان که آن حضرت همچنین نشسته بود. ( ۱). بقره، ۲۵۵.