الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۲۲۶۹

محمد بن يحيي عن احمد بن محمد بن عيسي عن معمر بن خلاد قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۵۶۵ از معمر بن خلاد، گوید: از ابو الحسن (ع) پرسیدم و گفتم: قربانت! مردی با جمعی است و سخنی به میان آرند و شوخی کنند و بخندند؟ فرمود: باکی ندارد تا که نباشد، من گمان کردم مقصود او دشنام است و هرزه گوئی، سپس فرمود: عرب بیابانی نزد رسول‏ خدا (ص) می‏آمد و چیزی به عنوان هدیه تقدیم او می‏کرد و همان جا می‏گفت: بهای هدیه ما را بده، و رسول خدا (ص) می‏خندید، و چون غمگین می‏شد، می‏فرمود: آن عرب بیابانی چه کرد؟ (چه شد خ) کاش نزد ما می‏آمد. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۴۸۵ معمر بن خلاد گوید: از حضرت رضا علیه السلام پرسیدم: و عرضکردم: قربانت گردم مردی در میان جمعی است و سخنی بمیان آید و آنها شوخی کنند و بخندند؟ فرمود: باکی نیست تا آنجا که نباشد- و گمانم که مقصودش فحش بود- (یعنی در صورتی که بفحش و هرزه گوئی نکشد، و فحش در آن نباشد) سپس فرمود: همانا رسول خدا (ص) این گونه بود که عرب بیابانی نزدش می‏آمد و هدیه‏ای برایش می‏آورد و همان جا میگفت: بهای هدیه ما را بده، پس رسول خدا (ص) میخندید، و هر زمان که اندوهگین‏ میشد میفرمود: آن عرب بیابانی چه شد؟ کاش نزد ما می‏آمد. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۷۵۹ محمد بن یحیی، از احمد بن محمد بن عیسی، از معمّر بن خلّاد روایت کرده است که: امام موسی کاظم علیه السلام را سؤال نمودم و عرض کردم که: فدای تو گردم! مردی با گروهی می‏باشد. پس در میان ایشان سخنی جاری می‏شود، مزاح می‏کنند و می‏خندند. فرمود: «باکی نیست، مادام که نباشد». من گمان کردم که آن حضرت فحش را قصد فرمود؛ یعنی مادام که سخن زشتی نباشد. بعد از آن فرمود که: «رسول خدا صلی الله علیه و آله چنان بود که اعرابی به نزد او می‏آمد و هدیّه از برایش می‏آورد. بعد از آن، در همان جا می‏گفت که: بهای هدیّه ما را به ما بده «۱»، و رسول خدا صلی الله علیه و آله می‏خندید. چون اندوهناک می‏شد، می‏فرمود که: اعرابی چه کرد؟ کاش او در نزد ما می‏آمد!» __________________________________________________ (۱). و آنکه در بیان فقره «بهای هدیه ما را به ما بده»، گفته که: یعنی: «تبسّم فرما، و حضرت می‏خندیدند»، خطاکرده. (مترجم)