حدیث امام جعفر صادق (ع) در کتاب الکافي جلد ۲ کتاب الإيمان و الکفر بَابُ الصَّبْر
کتاب الإيمان و الکفر · روایت شده از امام جعفر صادق عليه السلام
سند
محمد بن يحيي عن احمد بن محمد بن عيسي عن محمد بن سنان عن عمار بن مروان عن سماعه عن ابي عبد الله ع قال :
إِنَّ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ أَنْعَمَ عَلَى قَوْمٍ فَلَمْ يَشْكُرُوا فَصَارَتْ عَلَيْهِمْ وَبَالاً وَ اِبْتَلَى قَوْماً بِالْمَصَائِبِ فَصَبَرُوا فَصَارَتْ عَلَيْهِمْ نِعْمَةً
ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۴, ۲۸۱
فرمود: خدا عز و جل بر مردمی نعمت داد و شکر نکردند و برای آنها وبال شد و مردمی را گفتار کرد و صبر کردند و برای آنها نعمت شد.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۱۴۶
و فرمود: همانا خدای عز و جل بمردمی نعمت داد و آنها شکر نکردند تا وبال آنها شد، و مردمی را بمصیبتها مبتلی کرد و صبر کردند تا بر آنها نعمت شد.
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۲۵۳
محمد بن یحیی، از احمد بن محمد بن عیسی، از محمد بن سنان، از عمّار بن مروان، از سماعة، از امام جعفر صادق علیه السلام روایت کرده است که فرمود: «خدای عز و جل بر گروهی انعام میفرماید و شکر نمیکنند، و آن نعمت بر ایشان وبال میشود، و قومی را به مصیبتها مبتلی میگرداند و صبر میکند، و آن مصیبت بر ایشان نعمت میشود».