الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۲۷۵

عده من اصحابنا عن احمد بن محمد بن خالد عن اسماعيل بن مهران عن سيف بن عميره عن ابي بصير قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۴, ۲۹۱ از أبی بصیر، گوید: به امام صادق (ع) گفتم: برای شکر اندازه‏ای است که چون بنده آن را انجام دهد شاکر باشد؟ فرمود: آری گفتم: آن چیست؟ فرمود: خدا را در هر نعمتی‏ که دارد از اهل و مال، حمد گوید و اگر در مالی که به او انعام کرده حقی باشد آن را ادا کند و از آن به حساب است قول خدا عز و جل (که موقع سوار شدن کشتی یا چهارپا بگوید مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۱۵۱ ابو بصیر گوید: بامام صادق علیه السّلام عرضکردم: آیا برای شکر حدی است که چون بنده انجام دهد، شاکر محسوب شود؟ فرمود: آری، عرضکردم: کدامست؟ فرمود: خدا را بر هر نعمتی که نسبت بخانواده و مال او داده سپاس میگوید، و اگر برای خدا در نعمتی که نسبت بمال او داده حقی باشد بپردازد، و از این بابست قول خدای جل و عز: «منزه باد خدائی که این (مرکوب) را مسخر ما کرد که ما تاب آن را نداشتیم، ۱۳ سوره ۴۳» و از این بابست قول خدای تعالی: «پروردگارا! مرا بمنزلی مبارک فرمود آر که تو بهترین منزل دهانی ۲۹ سوره ۲۳» و قول خدای تعالی: پروردگارا! مرا درون بر، درون بردنی نیک و برون بر برون بردنی نیک، و برای من از نزد خویش دلیل و تسلطی نصرت آور مقرر دار، ۸۰ سوره ۱۷». محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۲۶۱ چند نفر از اصحاب ما روایت کرده‏اند، از احمد بن محمد بن خالد، از اسماعیل بن مهران، از سیف بن عمیره، از ابوبصیر که گفت: به خدمت امام جعفر صادق علیه السلام عرض کردم که: آیا شکر را اندازه‏ای هست که هرگاه بنده آن را به فعل آورد، شاکر باشد؟ فرمود: «آری». عرض کردم که: آن چیست؟ فرمود که: «خدا را حمد می‏کند بر هر نعمتی در باب اهل و مال. و اگر در آن‏چه خدا بر او انعام فرموده در باب مالش حقّی باشد، آن را ادا کند. و از این است قول خدای عز و جل «سُبْحانَ الَّذِی سَخَّرَ لَنا هذا وَ ما کُنَّا لَهُ مُقْرِنِینَ» «۲»؛ یعنی: «پاک و منزّه می‏شمارم آن خدایی را که مسخّر و رام گردانیده از برای ما این مرکوب را، که کشتی است یا حیوان، تا به مدد سواری آن قطع دریا و بیابان کنیم، و نیستیم ما این مرکوب را به قوّت خود طاقت‏داشتگان بر فرمانبردار گردانیدن و ضبط نمودن آن». و حضرت فرمود: «و از این باب است قول آن جناب- تعالی-» «رَبِّ أَنْزِلْنِی مُنْزَلًا مُبارَکاً وَ أَنْتَ خَیْرُ الْمُنْزِلِینَ» «۳»؛ یعنی: «پروردگارا! فرود آور ما را فرود آوردنی با برکت یا در منزلی با برکت، و تو بهترین فرودآورندگانی». و از این باب است قول آن جناب «رَبِّ أَدْخِلْنِی مُدْخَلَ صِدْقٍ وَ أَخْرِجْنِی مُخْرَجَ صِدْقٍ وَ اجْعَلْ لِی مِنْ لَدُنْکَ سُلْطاناً نَصِیراً» «۴»؛ یعنی: «پروردگارا! درآور مرا در قبر، درآوردنی پسندیده و باکرامت، و بیرون آور مرا از آن، در وقت بعث در قیامت، بیرون‏آوردنی ستوده و باکرامت، و قرار ده از برای من از نزد خود حجّتی یاری‏دهنده». __________________________________________________ (۲). زخرف، ۱۳. (۳). مؤمنون، ۲۹. (۴). اسرا، ۸۰.