الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۲۸۵

عده من اصحابنا عن احمد بن ابي عبد الله عن عثمان بن عيسي عن خالد بن نجيح عن ابي عبد الله ع قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۴, ۲۹۷ از امام صادق (ع) فرمود: چون مردی را گرفتار دیدی و خدا به تو نعمت عافیت داده بگو: «بار خدایا، نه من مسخره کنم و نه بر خود ببالم ولی تو را سپاس گزارم بر بزرگترین نعمتها که به من داده‏ای» یعنی نعمت عافیت و تندرستی». مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۱۵۴ و فرمود: چون مرد گرفتاری را دیدی و خدا بر تو نعمت داده بود (بسلامتی از آن) بگو بار خدایا! من مسخره نمیکنم و نمیبالم، بلکه ترا برای نعمتهای بزرگت نسبت بخود میستایم. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۲۶۵ چند نفر از اصحاب ما روایت کرده‏اند، از احمد بن ابی‏عبداللَّه، از عثمان بن عیسی، از خالد بن نجیح، از امام جعفر صادق علیه السلام که فرمود: «چون مردی را ببینی که به بلایی مبتلی شده و بر تو به صحّت انعام شده باشد بگو که: اللَّهُمَّ انی لاأَسْخَرُ وَلَا أَفَخَرُ وَلَکِنْ أَحْمَدُکَ عَلی عَظیمِ نَعْمآئِکَ عَلَیَّ؛ یعنی: «بار خدایا! به درستی که من ریشخند نمی‏کنم و نمی‏نازم، ولیکن حمد می‏کنم تو را بر نعمت‏های بزرگ تو بر من».