الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۳۶۶

محمد بن يحيي عن احمد بن محمد بن عيسي عن عبد الله الحجال عن حفص بن ابي عايشه قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۴, ۳۴۱ امام صادق (ع) غلام خود را دنبال کاری فرستاد و دیر کرد، و چون دیر کرد، امام خود به دنبالش رفت، او را دید که خوابیده، بالای سرش نشست و بادش می‏زد تا بیدار شد، چون بیدار شد، امام صادق (ع) به او فرمود: ای فلانی، به خدا حق نداری که هم شب را بخوابی و هم روز را، شب از آن تو است و روز از آن ما است. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۱۷۳ امام صادق علیه السّلام یکی از غلامانش را پی کاری فرستاد، او دیر کرد، امام بدنبالش رفت‏ دید خوابیده است، بالا سرش نشست و بادش میزد تا بیدار شد، امام صادق علیه السّلام باو فرمود: فلانی بخدا تو این حق را نداری که شب و روز هر دو بخوابی. شبت برای خود و روزت از آن ماست. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۲۹۹ محمد بن یحیی، از احمد بن محمد بن عیسی، از عبداللَّه حجّال، از حفص بن ابی‏عایشه روایت کرده است که گفت: امام جعفر صادق علیه السلام یکی از غلامان خود را در پی کاری فرستاد. و آن غلام دیر کرد؛ پس حضرت صادق علیه السلام به دنبال او بیرون رفت، به جهت آنکه دیر کرده بود. و او را یافت که خوابیده و در خواب است. حضرت در نزد سر آن غلام نشست و او را باد می‏زد، تا آنکه بیدار شد. و در هنگامی که بیدار شد، حضرت صادق علیه السلام به او فرمود که: «ای فلان! به خدا سوگند که تو را نمی‏رسد که چنین کنی و در شب و روز هر دو بخوابی. شب از برای تو است و روز از برای ما است که از تو منتفع شویم و مشغول خدمت ما باشی».