حدیث امام جعفر صادق (ع) در کتاب الکافي جلد ۲ کتاب الإيمان و الکفر بَابُ الْإِنْصَافِ وَ الْعَدْل
کتاب الإيمان و الکفر · روایت شده از امام جعفر صادق عليه السلام
سند
عنه عن الحسن بن علي بن فضال عن علي بن عقبه عن جارود ابي المنذر قال سمعت ابا عبد الله ع يقول :
سَيِّدُ اَلْأَعْمَالِ ثَلاَثَةٌ إِنْصَافُ اَلنَّاسِ مِنْ نَفْسِكَ حَتَّى لاَ تَرْضَى بِشَيْءٍ إِلاَّ رَضِيتَ لَهُمْ مِثْلَهُ وَ مُوَاسَاتُكَ اَلْأَخَ فِي اَلْمَالِ وَ ذِكْرُ اَللَّهِ عَلَى كُلِّ حَالٍ لَيْسَ سُبْحَانَ اَللَّهِ وَ اَلْحَمْدُ لِلَّهِ وَ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اَللَّهُ وَ اَللَّهُ أَكْبَرُ فَقَطْ وَ لَكِنْ إِذَا وَرَدَ عَلَيْكَ شَيْءٌ أَمَرَ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِهِ أَخَذْتَ بِهِ أَوْ إِذَا وَرَدَ عَلَيْكَ شَيْءٌ نَهَى اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ عَنْهُ تَرَكْتَهُ
ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۴, ۴۲۹
امام صادق (ع) میفرمود: سیّد اعمال سه است: به انصاف قضاوت کردن تو با مردم نسبت به خودت تا آنکه چیزی را برای خود نپسندی جز آنکه مانندش را برای آنان به پسندی، و همدردی کردنت با برادرانت در مال، و ذکر خدا در هر حال، سبحان اللَّه و الحمد للَّه و اللَّه أکبر ، تنها بلکه چون به تو امر خدا عز و جل در چیزی وارد شد بدان عمل کنی و هر گاه بر تو نهی خدا عز و جل در باره چیزی وارد شد، آن را وانهی.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۲۱۴
امام صادق علیه السّلام میفرمود: سرور اعمال سه چیز است: انصاف دادن بمردم از خود، تا آنجا که هر چه خشنودت کند مثلش را برای مردم بخواهی، و مواسات نمودن با برادرت در مال و یاد خدا در هر حال، و آن گفتن
سبحان اللَّه و الحمد للَّه و لا اله الا اللَّه و اللَّه اکبر
فقط نیست، بلکه هر گاه امر خدای عز و جل بتو رو آورد عمل کنی و چون نهی و بازداریش بتو رسد، ترک کنی.
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۳۷۱
از او، از حسن بن علی بن فضّال، از علی بن عقبه، از جارود پدر منذر روایت است که گفت: شنیدم از امام جعفر صادق علیه السلام که میفرمود: «سیّد و بهترین عملها سه چیز است: انصاف دادن به مردم از نفس خویش، تا آنکه از برای خویش به چیزی راضی نشوی، مگر آنکه از برای ایشان راضی شوی به چیزی که مثل آن باشد؛ و برابری کردن است با برادر خویش در مال، که او را به مال خویش یاری کنی؛ و ذکر خدا بر هر حالی و آن «سُبْحانَ اللَّهِ وَالْحَمْدُلِلَّهِ وَلا الهَ الَّا اللَّهُ» به تنهایی نیست، ولیکن یاد خدا آن است که چون چیزی که خدای عز و جل به آن امر فرموده بر تو وارد شود، آن را بگیری و به آن عمل کنی، و هرگاه چیزی بر تو وارد گردد که خدای عز و جل از آن نهی فرمود، وا گذاری».