کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۴, ۴۳۵
فرمود که: خدا عز و جل به آدم وحی کرد که من همه سخنان را در چهار کلمه برایت گرد آورم، عرض کرد: پروردگارا، آنها را چیستند؟
فرمود: یکی از آن من است و یکی از آن تو است و یکی میان من و تو است و یکی میان تو و مردم است، عرض کرد: پروردگارا، آنها را بیان کن تا بدانم، فرمود: آنکه از آن من است، مرا عبادت کن و هیچ چیز را شریک من مدان، آنکه از آن تو است من تو را به کردارت پاداش دهم به وجهی که بدان نیازمندتری و اما آنکه میان من و تو است، بر عهده تو است که دعا کنی و بر من است که اجابت کنم و اما آنکه میان تو و مردم است، به پسندی برای مردم آنچه برای خود میپسندی و بد داری برای مردم آنچه برای خود بد داری.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۲۱۶
امام صادق علیه السّلام فرمود: خدای عز و جل بآدم علیه السّلام وحی فرمود: من تمام سخن را در چهار کلمه برایت جمع میکنم: عرضکرد پروردگارا آنها چیست؟ فرمود: یکی از آن منست و یکی از آن تو و یکی میان من و تو و یکی میان تو و مردم. عرضکرد: آنها را بیان فرما تا بفهمم، فرمود:
اما آنچه از آن منست، اینست که مرا عبادت کنی و چیزی را شریکم نسازی، و اما آنچه از آن توست اینست که پاداش عمل ترا بدهم زمانی که از همه وقت بدان نیازمندتری. و اما آنچه میان من و تو است دعا کردن تو و اجابت من است. و اما آنچه میان تو و مردم است، اینست که برای مردم بپسندی آنچه برای خود میپسندی و برای آنها نخواهی آنچه برای خود نخواهی.
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۳۷۵
محمد بن یحیی، از احمد بن محمد بن عیسی، از محمد بن سنان، از یوسف بن عمران بن میثم، از یعقوب بن شعیب، از امام جعفر صادق علیه السلام روایت کرده است که فرمود: «خدای عز و جل به سوی آدم علیه السلام وحی فرمود که زود باشد که من همه سخنها را از برایت جمع کنم در چهار سخن. عرض کرد که: ای پروردگار من! آنها چیست؟ فرمود: یک سخن از برای من و یک سخن از برای تو، و یکی در میانه من و تو، و یکی در میانه تو و مردمان است. عرض کرد که: ای پروردگار من! آنها را بیان فرما تا من آنها را بدانم. فرمود: امّا یک سخن که از برای من است، آن است که مرا عبادت کنی و چیزی را با من شریک نگردانی، و امّا آن یکی که از برای تو است، آن است که من تو را به عملت جَزا دهم در وقتی که از همه اوقات به سوی آن محتاجتر باشی، و امّا آنکه در میان من و تو است، آن است که تو دعا کنی و من اجابت نمایم؛ پس دعا کردن بر تو است، و اجابت نمودن بر من. و امّا آنچه در میان تو و مردمان است، آن است که از برای مردم راضی شوی، به آنچه از برای خویش راضی میشوی، و ناخوش داری از برای ایشان، آنچه را که از برای خود ناخوش داری». (از کس مپسند، آنچه تو را نیست پسند).