کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۴, ۴۷۹
فرمود: مردی خدمت پیغمبر (ص) آمد و گفت: من دختری آوردم و او را پروریدم تا بالغ شد و چون به حدّ بلوغ رسید، جامه در بر او کردم و او را زیور بستم و بر سر چاهی آوردم و او را در میان آن چاه پرت کردم و آخر سخنی که از او شنیدم این بود
که ای پدر جان، آیا کفاره این بدکرداری چیست؟ فرمود: آیا تو را مادر زنده است؟ گفت: نه، فرمود: خاله زنده داری؟ عرض کرد: آری، فرمود: به او احسان و نیکی کن، زیرا آن خاله به جای مادر است و این خدمت به خاله کفاره و جبران این کاری شود که کردهای.
ابو خدیجه (راوی حدیث) گوید: به امام صادق (ع) گفتم: این حادثه در چه دورانی بوده است؟ فرمود: در دوران جاهلیت بوده که عادت داشتند دخترها را میکشتند از ترس اینکه اسیر شوند و در میان تیره دیگری فرزند آورند.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۲۳۷
ابو خدیجه گوید: امام صادق علیه السّلام فرمود: مردی خدمت پیغمبر صلی اللَّه علیه و آله آمد و عرض کرد: برایم دختری متولد شد و او را پروریدم تا بالغ شد، من جامه و زیورش پوشیدم و او را سر چاهی آوردم و در میان آن انداختم، و آخر سخنی که از او شنیدم این بود که گفت: پدر جان! اکنون جبران این کارم چه باشد؟.
حضرت فرمود: مادرت زنده است؟ گفت: نه. فرمود: خالهات زنده است؟ گفت: آری، فرمود:
با او خوش رفتاری کن که او بجای مادر است، و خوش رفتاری با او کفاره آن کارت شود.
ابو خدیجه گوید: بامام صادق علیه السّلام عرضکردم: این کار در چه زمان بود؟ فرمود: در زمان جاهلیت بود که دختران را میکشتند، که مبادا اسیر شوند و در میان قبیله دیگری فرزند آورند.
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۴۱۳
وشّا، از احمد بن عائذ، از ابوخدیجه، از امام جعفر صادق علیه السلام روایت کرده است که فرمود: «مردی به خدمت پیغمبر صلی الله علیه و آله آمد و عرض کرد که: دختری از من متولّد شد و او را تربیت کردم و پرورش دادم، تا وقتی که به حدّ بلوغ رسید؛ پس او را لباس پاکیزه پوشانیدم و زیورش دادم. بعد از آن او را آوردم تا بر سر چاهی، و او را در اندرون چاه انداختم،و آخر سخنی که از او شنیدم این بود که میگفت: ای پدر! به دادم رس؛ پس کفّاره آنچه کردهام چه چیز است؟ پیغمبر صلی الله علیه و آله فرمود که: آیا مادری داری که زنده باشد؟ عرض کرد: نه.
فرمود: پس خالهای داری که زنده باشد؟ عرض کرد: آری. فرمود: پس با خاله خود نیکی کن؛ زیرا که خاله به منزله مادر است، تا بپوشاند از تو آنچه را که کردهای، و کفّاره آن باشد».
ابوخدیجه میگوید که: به حضرت صادق علیه السلام عرض کردم که: این در چه زمان بود؟ فرمود که: «در زمان جاهلیّت بود، و عادت ایشان این بود که دختران خود را میکشتند، به جهت ترس آنکه اسیر شوند و در گروه دیگر بزایند» (یعنی شوهری غیر از قبیله خود داشته باشند).