کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۴, ۵۴۷
از اسحاق بن عمار، از امام صادق (ع) فرمود: به راستی دو مؤمن هر گاه یک دیگر را در آغوش کشند رحمت آنها را فراگیرد و هر گاه به هم چسبند و از آن جز رضای خدا نخواهند و غرض دنیوی نداشته باشند، به آنها گفته شود: آمرزیدهاید و زندگی را از سر گیرید، و چون برای پرسش و پاسخ به هم رو آورند، فرشتهها به هم گویند: از آنها دور شوید که با هم رازی دارند و خدا آنها را زیر پرده داشته. اسحق گوید: گفتم: قربانت، هر سخنی که گویند، نوشته نشود با این که خدا عز و جل (۱۸ سوره ق) فرماید: «هیچ گفتهای به زبان نیاورد جز آنکه نزد او رقیب و عتید باشد» گوید: امام صادق (ع) آه عمیقی کشید و سپس گریست تا آنکه اشکش ریشش را خیس کرد و فرمود: ای اسحق، به راستی خدا تبارک و تعالی همانا به فرشته فرمان داده که از دو مؤمنی که به هم برخورند، کناره کنند برای تجلیل و احترام آنها و راست مطلب این است که گرچه فرشته لفظ آنها را ننویسند و سخن آنها را نفهمند، به راستی که آن را بداند و بر آنها نگهداری کند دانای هر راز و هر نهانتر از راز.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۲۶۶
امام صادق علیه السّلام فرمود: چون دو مؤمن یک دیگر را در آغوش کشند رحمت خدا آنها را فرا گیرد و چون بیکدیگر چسبند و از آن جز رضای خدا نخواهند و غرض دنیوی نداشته باشند، بآنها گفته شود:
آمرزیده شدید، عمل را از سر گیرید (کنایه از اینکه نامه گناهان گذشته شما باطل شد) و چون با یک دیگر وارد گفتگو شوند، فرشتگان با هم گویند: از آنها دور شوید که رازی دارند و خدا بر آنها پرده انداخته است.
اسحاق گوید: عرضکردم: قربانت گردم، بنا بر این گفتار آنها نوشته نشود، در صورتی که خدای عز و جل فرماید: «کلمهای نگوید جز آنکه رقیب و عتیدی نزد وی حاضر باشند، ۱۸ سوره ۵۰» امام صادق علیه السّلام آه عمیقی کشید، سپس گریست تا اشکش ریشش را تر کرد و فرمود: همانا خدای تبارک و تعالی برای احترام آن دو مؤمن بفرشتگان دستور داد که چون بملاقات یک دیگر روند، از آنها دور شوند، و اگر چه فرشتگان الفاظ آنها را ننویسند و سخنشان را ندانند، ولی خدای دانای راز و نهانتر از راز سخن آنها را بداند و حفظ کند.
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۴۶۵
علی بن ابراهیم، از پدرش، از صفوان بن یحیی، از اسحاق بن عمّار، از امام جعفر صادق علیه السلام روایت کرده است که فرمود: «به درستی که چون دو مؤمنِ من دست در گردن یکدیگر کنند، رحمت ایشان را فرو گیرد. و چون یکدیگر را در بر گیرند و به آن،
چیزی را غیر از رضای خدا اراده نداشته باشند و غرضی از اغراض دنیا را نخواهند، به ایشان گفته شود که: آمرزیده باد شما را، و خدا شما را آمرزید، پس عمل را از سر گیرید و بنای نو بگذارید. و چون رو آورند که از یکدیگر احوال پرسند، فرشتگان به یکدیگر گویند که: از ایشان دور شوید و در جانبی روید که ایشان را رازی است و خدا برایشان پوشیده». اسحاق میگوید که: عرض کردم: فدای تو گردم! پس گفته ایشان برایشان نوشته نمیشود و حال آنکه خدای عز و جل فرموده است که: «ما یَلْفِظُ مِنْ قَوْلٍ إِلَّا لَدَیْهِ رَقِیبٌ عَتِیدٌ» «۱». اسحاق میگوید که:
حضرت صادق علیه السلام آهی سرد از دل پر درد برکشید و گریست تا آنکه آب دیدهاش ریش مبارکش را تر کرد و فرمود: «ای اسحاق! به درستی که خدای- تبارک و تعالی- فرشتگان را امر فرموده که از مؤمنان دور شوند چون به هم رسند، به جهت اجلال و تعظیم ایشان، و هر چند که فرشتگان لفظ ایشان را ننویسند و سخن ایشان را نشناسند، لیکن خدای دانای راز و پنهانتر از آن، آن را میشناسد و برایشان حفظ و نگاهداری مینماید».