کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۴, ۹۱
از عبد الرحیم قصیر، گوید: به همراه عبد الملک بن اعین به امام صادق (ع) نوشتم و از آن حضرت پرسیدم که ایمان چیست؟ در پاسخ من به همراه عبد الملک بن اعین نوشت که:- خدایت رحمت کناد- از ایمان پرسیدی؟ ایمان همان اقرار به زبان و نهادن دل و کردار با اعضاء تن است، ایمان اجزائی دارد بهم پیوسته و وابسته، آن چون خانهای است و همچنین است اسلام خانمانی است و کفر هم خانمانی، بسا که بنده مسلمان باشد پیش از آنکه مؤمن گردد ولی مؤمن نشود تا مسلمان باشد، اسلام پیش از ایمان است و مقدمه آن است و شریک با ایمان است، چون بنده گناه کبیره کند یا صغیرهای که خدا از آن نهی کرده است، از ایمان بیرون است و نام ایمان از او برداشته شود و نام اسلام به او بماند و اگر توبه کرد و آمرزش خواست، به خانمان ایمان برگردد و او را به کفر بیرون نبرد جز انکار و تغییر حلال و حرام که حلال را حرام گوید و حرام را حلال و بدان متدین شود که در این صورت از اسلام و ایمان بیرون است و در کفر اندرون است، و چون کسی است که به حرم در آید و به خانه کعبه بر آید و در خانه کعبه حدثی صادر کند و از خانه کعبه و حرمش بر آرند و گردنش را بزنند و به دوزخ رود.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۴۴
عبد الرحیم قصیر گوید: نامهئی بامام صادق علیه السّلام نوشتم که سؤال کرده بودم: ایمان چیست و توسط عبد الملک بن اعین فرستادم، حضرت نوشت و توسط عبد الملک فرستاد که: از ایمان پرسش کردی- خدایت رحمت کند- ایمان اقرار نمودن بزبان و تصمیم قلبی و عمل نمودن با اعضاء و جوارح است، ایمان اجزائی دارد بهم پیوسته و مانند خانهایست (که سقف و در و دیوارش بهم پیوسته است) همچنین اسلام مانند خانهایست و کفر هم مانند خانهایست.
گاهی بنده مسلمان است، پیش از آنکه مؤمن باشد (مسلمان است و هنوز مؤمن نشده) ولی مؤمن نشود، جز آنکه مسلمان باشد، پس اسلام پیش از ایمانست و شریک ایمان، و چون بنده گناه کبیره یا صغیرهئی را که خدای عز و جل از آن نهی فرموده مرتکب شود، از ایمان خارج شود، و اسم ایمان از او برداشته و اسم اسلام بر او گذاشته شود، سپس اگر توبه و استغفار کند، بخانه ایمان برگردد و جز انکار و استحلال او را بسوی کفر نبرد، و استحلال اینست که: بچیز حلال بگوید: این حرامست و بچیز حرام بگوید: این حلالست و بآن عقیده پیدا کند، آنگاهست که از اسلام و ایمان خارج گشته و در کفر وارد شود و مانند کسی است که داخل حرم (مسجد الحرام) گشته و سپس داخل کعبه شود و در کعبه حدثی صادر کند، و از کعبه و حرم اخراج گشته و گردنش زده و بدوزخ رفته باشد.
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۷۷
علی بن ابراهیم، از عبّاس بن معروف، از عبدالرحمان بن ابینجران، از حمّاد بن عثمان، از عبدالرّحیم قصیر روایت کرده است که گفت: با عبدالملک بن اعین به خدمت امام جعفر صادق علیه السلام [نامه] نوشتیم، و از آن حضرت سؤال کردیم از حقیقت ایمان که آن چیست؟ در جواب من با عبدالملک بن اعین نوشت که «سؤال کردی از ایمان- خدا تو را رحمت کند. و ایمان، اقرار کردن است به زبان و اعتقاد کردن در دل و عمل کردن به اعضا و جوارح. و ایمان، بعضی از آن، از بعضی ناشی میشود، و اجزای آن به هم پیوسته است. و ایمان چون خانه است که اجزا دارد، و همچنین اسلام چون خانه است، و کفر نیز چون خانه است؛ پس گاه است که بندهای مسلمان میباشد، پیش از آنکه مؤمن باشد، و مؤمن نمیباشد، تا آنکه مسلمان باشد؛ پس اسلام پیش از ایمان است، و اسلام با ایمان فیالجمله مشارکت میکند؛ پس هرگاه بندهای گناه کبیرهای از گناهان کبیره، یا گناه صغیرهای از گناهان صغیره را که خدای عز و جل از آنها نهی فرموده، به عمل آورد، از ایمان بیرون است و نام ایمان از او ساقط باشد، ولیکن نام اسلام بر او ثابت است؛ پس اگر توبه کند و استغفار نماید، به سوی خانه ایمان برگردد، و چیزی او را به سوی کفر بیرون نمیبرد، مگر انکار و حلال شمردن آنچه حلال نباشد؛ به اینکه از برای حلال بگوید که این حرام است، و از برای حرام بگوید که این حلال است، و به آن اعتقاد داشته باشد و دینداری کند؛ پس در نزد این عقیده، از دین اسلام و ایمان بیرون و در کفر داخل باشد، و به منزله کسی است که داخل حرم شده باشد، بعد از آن، داخل خانه کعبه شود، و در خانه کعبه حدثی را واقع ساخته باشد؛ پس او را از خانه کعبه و از حرم بیرون میکنند، و گردنش را میزنند، و به سوی آتش جهنّم باز خواهد گشت».