الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۶۷۶

علي بن ابراهيم عن ابيه عن ابن محبوب عن عبد الله بن سنان عن ابي عبد الله ع قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۴, ۵۶۱ از امام صادق (ع) فرمود: خدا عز و جل به داود (ع) وحی کرد که: به راستی بنده‏ای از بندگانم یک حسنه آورد و من بهشتم را بر او مباح کنم، داود عرض کرد: پروردگارا، این حسنه چیست؟ فرمود: به دل بنده مؤمنم شادی در آورد گو که با یک خرما باشد، داود عرض کرد: پروردگارا، سزا است هر که تو را شناسد، امیدش را از تو نبرد. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۲۷۲ امام صادق علیه السلام فرمود خداوند وحی کرد بداود علیه السلام که براستی که بنده‏ای از بندگان من حسنه‏ای بجا آورد و بسبب آن بهشت را بر وی مباح گردانم، داود علیه السلام عرض کرد پروردگارا کدام است آن حسنه؟ فرمود بر بنده مؤمن من سرور و خوشحالی وارد سازد اگر چه بیک دانه خرما باشد، داود علیه السلام گفت خداوندا سزاوار است کسی را که ترا شناسد امید خود از تو برمیگیرد. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۴۷۹ علی بن ابراهیم، از پدرش، از ابن‏محبوب، از عبداللَّه بن سنان، از امام جعفر صادق علیه السلام روایت کرده است که فرمود: «خدای عز و جل به سوی داود علیه السلام وحی فرمود که: بنده‏ای از بندگان من با ثوابی به نزد من می‏آید و به سبب آن بهشت خویش را از برایش مباح می‏گردانم. داود علیه السلام عرض کرد که: ای پروردگار من! آن ثواب چیست؟ فرمود که: شادی را بر بنده مؤمن من داخل می‏کند، و اگرچه به یک دانه خرما باشد. داود عرض کرد که: ای پروردگار من! سزاوار است از برای کسی که تو را شناسد، که امید خویش را از تو نبرد و به تو امیدوار باشد».