کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۴, ۵۶۳
امام صادق (ع) در ضمن حدیثی طولانی فرمود: چون خدا مؤمن را از قبرش مبعوث کند، با او نمونهای از قبر بیرون آید و جلو او باشد و هر آنجا که مؤمن یکی از هراسهای روز قیامت را ببیند آن نمونه گوید: نترس و غم مخور و مژده گیر به شادی و کرامت از طرف خدا عز و جل تا آنکه در برابر خدا عز و جل بایستد و از او حساب آسانی بکشد و فرماید: او را به بهشت برند و آن نمونه جلو او باشد، مؤمن به او گوید: خدایت رحمت کند، چه خوب کسی بودی که با من از گورم بیرون آمدی و پیوسته مرا به شادی و کرامت از طرف خدا مژده میدادی تا آن را به چشم دیدم و به او میگوید: تو کیستی؟ میگوید: من همان شادیم که به دل برادر مؤمن خود در دنیا وارد ساختی، خدا عز و جل مرا از آن آفریده تا به تو مژده دهم.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۲۷۳
امام صادق علیه السلام در حدیثی طولانی فرماید: چون خدا مؤمن را از گورش در آورد، تمثالی با او خارج شود که در جلو او راه رود، و هر گاه مؤمن یکی از هراسهای روز قیامت را بیند، تمثال باو گوید نترس و غم مخور، ترا مژده باد بشادی و کرامت خدای عز و جل تا در برابر خدای عز و جل بایستد، خدا هم بآسانی از او حساب کشد و بسوی بهشتش فرمان دهد و تمثال در جلوش باشد. مؤمن باو گوید: چه خوب کسی بودی تو که از گور همراه من در آمدی و همواره مرا بشادی و کرامت خدا مژده دادی تا آن را دیدم، سپس گوید: تو کیستی؟ گوید: من آن شادی هستم که در دنیا به برادر مؤمنت رسانیدی خدای عز و جل مرا از آن شادی آفرید تا ترا مژده دهم.
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۴۷۹
محمد بن یحیی، از احمد بن محمد بن عیسی، از حسن بن محبوب، از سدیر صیرفی روایت کرده است که گفت: امام جعفر صادق علیه السلام در حدیث طویلی فرمود که: «چون خدا مؤمن را از قبرش برانگیزد، مثال و صورتی با او بیرون آید که در پیش روی او برود. و در هر زمان که آن مؤمن هولی از هولهای روز قیامت را ببیند، آن مثال به او میگوید که: مترس و اندوهناک مباش، و مژده باد تو را به شادی و کرامت از جانب خدای عز و جل، تا در نزد خدای عز و جل بایستد و به موقف حساب درآید؛ پس خدا با او حساب کند، حسابی آسان، و امر فرماید که او را به سوی بهشت برند؛ پس برود و آن مثال در پیش روی او باشد؛ پس مؤمن به آن مثال میگوید که: خدا تو را رحمت کند! خوب کسی هستی که با من از قبرم بیرون آمدی، و پیوسته مرا به سرور و کرامت از جانب خدا بشارت میدادی، تا آنکه آن را دیدم. بعد از آن میگوید که: تو کیستی؟ میگوید که: منم آن سروری که تو آن را بر برادر مؤمن خود داخل کردی در دار دنیا، خدای عز و جل مرا از آن آفریده که تو را بشارت دهم».