حدیث امام جعفر صادق (ع) در کتاب الکافي جلد ۲ کتاب الإيمان و الکفر بَابٌ فِي إِلْطَافِ الْمُؤْمِنِ وَ إِکْرَامِه
کتاب الإيمان و الکفر · روایت شده از امام جعفر صادق عليه السلام
سند
الحسين بن محمد و محمد بن يحيي جميعا عن علي بن محمد بن سعد عن محمد بن اسلم عن محمد بن علي بن عدي قال املي علي محمد بن سليمان عن اسحاق بن عمار قال قال ابو عبد الله ع :
أَحْسِنْ يَا إِسْحَاقُ إِلَى أَوْلِيَائِي مَا اِسْتَطَعْتَ فَمَا أَحْسَنَ مُؤْمِنٌ إِلَى مُؤْمِنٍ وَ لاَ أَعَانَهُ إِلاَّ خَمَشَ وَجْهَ إِبْلِيسَ وَ قَرَّحَ قَلْبَهُ
ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۴, ۶۱۵
اسحاق بن عمار گوید: امام صادق (ع) فرمود: ای اسحاق، تا میتوانی به دوستان من نیکی کن، زیرا هیچ مؤمنی به مؤمن دیگر احسان و نیکی نکند و به او کمک ننماید جز آنکه روی شیطان را بخراشد و دلش را ریش کند.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۲۹۵
اسحاق بن عمار گوید: امام صادق علیه السّلام بمن فرمود: ای اسحاق تا توانی بدوستانم نیکی کن، زیرا هر مؤمنی نسبت بمؤمن دیگر احسان کند و او را یاری نماید، چهره ابلیس را خراشیده و دلش را زخم کرده است.
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۵۲۱
حسین بن محمد و محمد بن یحیی هر دو روایت کردهاند، از علی بن محمد بن سعد، از محمد بن اسلم، از محمد بن علی بن عدی که گفت: محمد بن سلیمان به زبان قلم من داد «۲»، از اسحاق بن عمّار که گفت: امام جعفر صادق علیه السلام فرمود که: «ای اسحاق! با دوستان من نیکی کن، آنچه توانی یا در هر زمان که توانی؛ زیرا که هیچ مؤمن با مؤمنی نیکی نکرده و او را اعانت ننموده، مگر آنکه روی شیطان خراشیده شود و دلش مجروح گردد».
__________________________________________________
(۲). یعنی او گفت و من نوشتم، مانند املاء.