الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۴، حدیث ۱۰۶۷

سَأَلْتُ‏ أَبَا اَلْحَسَنِ مُوسَى ع‏ عَنِ اَلرَّجُلِ اَلصَّرُورَةِ يَحُجُّ عَنِ اَلْمَيِّتِ قَالَ نَعَمْ إِذَا لَمْ يَجِدِ اَلصَّرُورَةُ مَا يَحُجُّ بِهِ عَنْ نَفْسِهِ فَإِنْ كَانَ لَهُ مَا يَحُجُّ بِهِ عَنْ نَفْسِهِ فَلَيْسَ يُجْزِئُ عَنْهُ حَتَّى يَحُجَّ مِنْ مَالِهِ وَ هِيَ تُجْزِئُ عَنِ اَلْمَيِّتِ إِنْ كَانَ لِلصَّرُورَةِ مَالٌ وَ إِنْ لَمْ يَكُنْ لَهُ مَالٌ‏