الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۴، حدیث ۱۳۷۴

سَأَلْتُهُ عَنْ رَجُلٍ بَاشَرَ اِمْرَأَتَهُ وَ هُمَا مُحْرِمَانِ مَا عَلَيْهِمَا فَقَالَ إِنْ كَانَتِ اَلْمَرْأَةُ أَعَانَتْ بِشَهْوَةٍ مَعَ شَهْوَةِ اَلرَّجُلِ فَعَلَيْهِمَا اَلْهَدْيُ جَمِيعاً وَ يُفَرَّقُ بَيْنَهُمَا حَتَّى يَفْرُغَا مِنَ اَلْمَنَاسِكِ وَ حَتَّى يَرْجِعَا إِلَى اَلْمَكَانِ اَلَّذِي أَصَابَا فِيهِ مَا أَصَابَا وَ إِنْ كَانَتِ اَلْمَرْأَةُ لَمْ تُعِنْ بِشَهْوَةٍ وَ اِسْتَكْرَهَهَا صَاحِبُهَا فَلَيْسَ عَلَيْهَا شَيْ‏ءٌ