حرف (تاء) در کلمهى «غائِبَةٍ»، يا براى مبالغه است، نظير علّامة، يعنى چيزهايى که خيلى سرّى و مخفى است و يا براى تأنيث است به اعتبار آنکه کلمهى «غائِبَةٍ» صفت براى کلمهى «أَشْياءَ» يا «خصال» باشد، که محذوفند. «1»
غيب آسمانها و زمين، تمام کارهاى مخفى بشر، نيّتها، وقوع قيامت، زمان نزول رحمت يا عذاب و اسرار ديگر را شامل مىشود.
شايد مراد از «کِتابٍ مُبِينٍ»، لوح محفوظ و علم بىپايان خدا باشد.
«1». تفسير نمونه.
جلد 6 - صفحه 453