1- اظهار ايمان برخى از مردم، زبانى است، نه قلبى. «وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَقُولُ آمَنَّا»
2- گاهى ايمان، اذيّت و آزار مردم را بدنبال دارد که بايد تحمّل کرد. «آمَنَّا- أُوذِيَ فِي اللَّهِ»
3- مؤمن، مقاوم است. «وَ لَنَصْبِرَنَّ عَلى ما آذَيْتُمُونا» «1» ولى منافق، ناپايدار است.
فَإِذا أُوذِيَ ... جَعَلَ ...
ايمان واقعى در هنگام سختىها روشن مىشود. «فَإِذا أُوذِيَ فِي اللَّهِ» حضرت على عليه السلام مىفرمايد: «فى تقلب الاحوال علم جواهر الرجال» «2» در فراز و نشيبها و حالات گوناگون، جوهرهى انسان آشکار مىشود.
5- منافق، فرصتطلب است و به هنگام پيروزى خود را مؤمن مىداند، و در گرفتن مزايا، اصرار مىورزد. «لَيَقُولُنَّ إِنَّا کُنَّا مَعَکُمْ»
6- تظاهر و نهانکارى سودى ندارد، خداوند از درون همه آگاه است. «أَ وَ لَيْسَ اللَّهُ بِأَعْلَمَ بِما فِي صُدُورِ الْعالَمِينَ»