1- دشمنان، از شما دست بر نمىدارند و اهداف خود را تبليغ مىکنند. (مسلمانان هم گرفتار شکنجه و آزار جسمى کفّار بودند، «فِتْنَةَ النَّاسِ» و هم مورد تهاجم فرهنگى، تبليغاتى و روانى آنان.) «وَ قالَ الَّذِينَ کَفَرُوا لِلَّذِينَ آمَنُوا اتَّبِعُوا سَبِيلَنا»
2- ارتداد و بازگشت به کفر، گناه بزرگى است که کفّار ادّعا مىکنند جبران مىکنند.
«وَ لْنَحْمِلْ خَطاياکُمْ»
3- در جهانبينى اسلام، هيچکس بار کسى را به دوش نمىکشد. «وَ لا تَزِرُ وازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرى» «2»* ولى در تفکّر ديگران چنين نيست. «وَ لْنَحْمِلْ خَطاياکُمْ» (هنوز کليسا، گناهان ديگران را مىخرد!)
4- وعدههاى کفّار و شيطان، تو خالى و بىاساس است. «وَ ما هُمْ بِحامِلِينَ» (شيطان نيز به انسان دستور مىدهد کفر ورزد، ولى بعد از کفر ورزيدن، او را رها مىکند. «إِذْ قالَ لِلْإِنْسانِ اکْفُرْ فَلَمَّا کَفَرَ قالَ إِنِّي بَرِيءٌ مِنْکَ» «3»)