شيوه‌ى تربيتى قرآن چنان است که هرگاه مِهر و قهر خداوند را بيان مى‌کند، ابتدا از مهر و رحمت و سپس از قهر و عذاب سخن مى‌گويد، ولى چون اين آيه، دنباله‌ى تکذيب کفّار است، ابتدا درباره‌ى عذاب و سپس درباره‌ى رحمت سخن گفته است.
در قرآن کريم، هر جا که جمله‌ى «مَنْ يَشاءُ» و سخن از اراده و خواست خداوند آمده است، مشيّت با توجّه به حکمت و عدل است، زيرا اراده‌ى الهى بدون حکمت نيست.
در مجمع‌البيان مى‌خوانيم: «وَلِيٍّ» کسى است که بدون درخواست، کمک کند و «نَصِيرٍ» کسى است که با درخواست فرد، او را يارى نمايد و کفّار از هر دو محرومند.