در ميان قبايل بت‌پرست، بت‌ها محور بودند و هر قبيله‌اى بت مخصوص داشت، مثلًا:
قريش بتى به نام «عُزّى»، قبيله‌ى سقيف، بت «لات» داشت و اوس و خزرج «مَناة» داشتند. اين بت‌ها وسيله‌ى پيوند بت‌پرستان با نياکانشان بود.
در آيه‌ى هفده خوانديم که ابراهيم عليه السلام قبل از تهديد به آتش، به قوم خود فرمود: «إِنَّما تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ أَوْثاناً» شما به جاى خدا به پرستش بت‌ها رو آورده‌ايد، پس از نجات از آتش، با قاطعيّت وصراحت بيشترى فرمود: «إِنَّمَا اتَّخَذْتُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ أَوْثاناً»، بنابراين در آتش انداختن ابراهيم عليه السلام، در تبليغ وهدف او تأثيرى نداشت وآن حضرت مردم را رها نکرد.
امام صادق عليه السلام به يکى از ياران خود فرمود: هيچ گروهى به رهبرى اقتدا نمى‌کنند، مگر آن که در روز قيامت، ميان آن رهبر و پيروانش، لعنت رد و بدل خواهد شد، جز شما که در خط اهل‌بيت پيامبر عليهم السلام هستيد. «انّه ليس من قوم ائتمّوا بامام فى الدنيا الّا جاء يوم القيامة يلعنهم و يلعنونه الّا انتم ...» «1»
گاهى بايد به طرح‌ها و عملکرد دشمن، کوبنده‌تر پاسخ داد؛ در آيه‌ى قبل خوانديم که کفّار، طرح دادند تا ابراهيم را در آتش بيندازند، «حَرِّقُوهُ» و خداوند به آنان پاسخ مى‌دهد: جايگاه ابدى شما آتش است. «مَأْواکُمُ النَّارُ» آرى، گاهى کلوخ‌انداز را پاداش سنگ است.
«1». تفسير نورالثقلين؛ کافى، ج 8، ص 146.
جلد 7 - صفحه 131