1- وجود اولياى الهى در جامعه، مانع نزول قهر الهى است. «إِنَّ فِيها لُوطاً»
2- انبيا و پيروانشان، از قهر الهى در امانند. «لَنُنَجِّيَنَّهُ وَ أَهْلَهُ»
3- فرشتگان، يکايک افراد را مى‌شناسند. «نَحْنُ أَعْلَمُ بِمَنْ فِيها»
4- گاهى مردان حقّ، در نهايت غربت بوده‌اند. (تنها فرزندان لوط به پدرشان ايمان داشتند!) «لَنُنَجِّيَنَّهُ وَ أَهْلَهُ»
5- فرزندان، هنگام تضادّ فکرى ميان والدين، مى‌توانند راه حقّ را انتخاب کنند.
«وَ أَهْلَهُ إِلَّا امْرَأَتَهُ» (فرزندان لوط، راه پدر را بر راه مادر ترجيح دادند)
6- زن، شخصيّتى مستقل دارد و مى‌تواند تحت تأثير مرد يا نظام اقتصادى و
«1». هود، 74- 76.
جلد 7 - صفحه 139
فرهنگى خانواده قرار نگيرد. «إِلَّا امْرَأَتَهُ»
7- وابستگى رمز نجات نيست؛ وارستگى رمز نجات است. «لَنُنَجِّيَنَّهُ وَ أَهْلَهُ إِلَّا امْرَأَتَهُ» (همسر لوط، به او وابسته بود؛ امّا خود وارسته نبود.)
8- عنوان اجتماعى مهم نيست؛ ايمان و عملکرد معيار است. «إِلَّا امْرَأَتَهُ» (همسر پيامبر بودن به تنهايى ارزش نيست، همراهى و تبعيّت از او ارزش است)
9- همسران پيامبران، معصوم نيستند. «إِلَّا امْرَأَتَهُ» (حتّى از ميان زنان پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله، تنها بعضى مورد الطاف ويژه‌ى الهى بودند. چنانکه در جاى ديگر مى‌خوانيم: «فَإِنَّ اللَّهَ أَعَدَّ لِلْمُحْسِناتِ مِنْکُنَّ أَجْراً عَظِيماً» «1»)