تفسیر نور

تفسیر نور (محسن قرائتی) «184» أَيَّاماً مَعْدُوداتٍ فَمَنْ کانَ مِنْکُمْ مَرِيضاً أَوْ عَلى‌ سَفَرٍ فَعِدَّةٌ مِنْ أَيَّامٍ أُخَرَ وَ عَلَى الَّذِينَ يُطِيقُونَهُ فِدْيَةٌ طَعامُ مِسْکِينٍ فَمَنْ تَطَوَّعَ خَيْراً فَهُوَ خَيْرٌ لَهُ وَ أَنْ تَصُومُوا خَيْرٌ لَکُمْ إِنْ کُنْتُمْ تَعْلَمُونَ‌ چند روزى معدود (روزه بر شما مقرّر شده است)، ولى هر کس از شما بيمار يا در سفر باشد، پس (به همان) تعداد از روزهاى ديگر (را روزه بگيرد) و بر کسانى که طاقت روزه ندارند (همچون بيماران مزمن و پيرمردان و پيرزنان)، لازم است کفّاره‌اى بدهند، مسکينى را اطعام کنند. و هر کس به ميل خود بيشتر نيکى کند (وبيش از مقدار واجب، طعام بدهد)، براى او بهتر است، ولى اگر (آثار روزه را) بدانيد، (مى‌فهميد که) روزه گرفتن، برايتان بهتر است. (و هرگز به روزه‌خوارى معذوران، غبطه نمى‌خورديد.)