1- سختىها و تلخىهاى هجرت را با نداى محبّت آميز الهى تحمّل کنيم که خداوند به اين مؤمنان، عنايت خاص دارد. «يا عِبادِيَ»
2- در انتخاب مسکن، محور را توفيق عبادت قرار دهيم. «إِنَّ أَرْضِي واسِعَةٌ فَإِيَّايَ فَاعْبُدُونِ»
3- بندگى خدا بايد مستمرّ باشد. يا عِبادِيَ ... فَاعْبُدُونِ (شما که بنده هستيد، بازهم بندگى کنيد تا به درجات والاترى برسيد.)
4- هجرتى ارزش دارد که در سايهى ايمان باشد. «الَّذِينَ آمَنُوا إِنَّ أَرْضِي واسِعَةٌ»
5- سير و سفر بايد هدفدار باشد. «إِنَّ أَرْضِي واسِعَةٌ فَإِيَّايَ فَاعْبُدُونِ»
6- براى حفظ دين و نجات از طاغوتها هجرت کنيم. «أَرْضِي واسِعَةٌ فَإِيَّايَ فَاعْبُدُونِ»
7- کنده شدن از زمين، مقدّمهى کنده شدن از انواع وابستگىها و دل بستن به خداست. «واسِعَةٌ فَإِيَّايَ»
8- کسانى که به خاطر وابستگى به مکان يا منطقهاى، منحرف مىشوند، عذرشان پذيرفته نيست، زيرا همواره در زمين، فضايى مناسب براى انجام تکاليف دينى هست. «أَرْضِي واسِعَةٌ فَإِيَّايَ فَاعْبُدُونِ»