شايد اين آيه به آيه‌ى 56 اشاره دارد که هجرت را يک نمونه‌ى روشن از عمل صالح مى‌شمرد؛ يعنى کسانى که از مسکن خود در دنيا به خاطر اهداف مقدّس هجرت کنند، خداوند مسکن آخرت آنان را تأمين مى‌کند.
کلمه‌ى «تَبُوءَ» به معناى دادن مسکن دائمى است و «غرفه» به محلّ بلندى گفته مى‌شود که بر اطراف، اشراف داشته باشد.
«الصَّالِحاتِ»، جمعى است که با الف و لام آمده، يعنى همه گونه کارهاى نيک انجام دهد.