پیام‌های تفسیر نور

1- انسان، داراى اختيار است و ايمان و کفر را خود انتخاب مى‌کند. «مَنْ کَفَرَ- مَنْ عَمِلَ» 2- تشويق و تنبيه هر دو لازم است. «فَعَلَيْهِ کُفْرُهُ‌- فَلِأَنْفُسِهِمْ» 3- کفر و ايمان مردم، در خداوند اثرى ندارد. «فَعَلَيْهِ کُفْرُهُ‌- فَلِأَنْفُسِهِمْ يَمْهَدُونَ» گر جمله‌ى کاينات کافر گردند بر دامن کبرياش ننشيند گرد 4- ايمان و عمل صالح، شما را مغرور نکند، زيرا که دريافت هر نعمتى از فضل خداست. لِيَجْزِيَ‌ ... مِنْ فَضْلِهِ‌ 5- کفر به تنهايى سبب بدبختى است، گرچه کار خلافى نکند، ولى ايمان به تنهايى کافى نيست، بلکه نيازمند عمل صالح است. «مَنْ کَفَرَ- آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ» 6- در قيامت، فضل الهى شامل حال کسانى است که اهل ايمان و عمل صالح باشند، نه ديگران. «لِيَجْزِيَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ مِنْ فَضْلِهِ» جلد 7 - صفحه 211 7- براى رفتن به بهشت، ايمان تنها کافى نيست، بلکه اعمال صالح نيز لازم است. «آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ»