تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّکاةَ وَ هُمْ بِالْآخِرَةِ هُمْ يُوقِنُونَ «4»
بعد از آن وصف فرمايد محسنين را به صفات سه‌گانه. اول آنکه:
الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ: کسانى که بپاى دارند نماز مفروضه را، يعنى با شرايط و ارکان در اوقات معينه و رعايت کنند پايدارى و ثبات عمود دين و رکن ايمان را. وَ يُؤْتُونَ الزَّکاةَ: وصف دوم آنکه و مى‌دهند زکات واجبه را، وَ هُمْ بِالْآخِرَةِ هُمْ يُوقِنُونَ: وصف سوم آنکه: و ايشان بسراى ديگر که قيامت است، ايشانند که يقين دارند.
تبصره: تخصيص صفات ثلاثه به جهت شمول آنها است اصول کمالات نفسانى و درجات مقام انسانى را که مرکب باشد از عبادت بدنى، و عبادت مالى، و تصديق قلبى به ثواب و عقاب آخرتى و پاداش سبحانى که بزرگترين مؤثر است در انتظام عالم صغير و کبير انسانى.
جلد 10 - صفحه 330