تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
قُلْ يَوْمَ الْفَتْحِ لا يَنْفَعُ الَّذِينَ کَفَرُوا إِيمانُهُمْ وَ لا هُمْ يُنْظَرُونَ «29»
چون بر وجه استهزاء و استعجال سؤال مى‌کردند، خطاب شد به پيغمبر:
قُلْ يَوْمَ الْفَتْحِ: بگو در جواب، روز فتح و نصرت و حکم به ثواب و عقاب، لا يَنْفَعُ الَّذِينَ کَفَرُوا: فايده و سود نخواهد داشت آنانکه کافرند، إِيمانُهُمْ:
ايمان آوردن ايشان، زيرا وقت استيصال، ايمان بر وجه اضطرار است نه بر وجه اختيار، پس آنها را فايده نخواهد داد. وَ لا هُمْ يُنْظَرُونَ: و نيستند ايشان که مهلت داده شوند و عذاب آنها توقف يابد، يا روز قيامت ايمان آنها فايده نخواهد داشت در دفع عذاب. پس از تکذيب آنها باک مدار و آنها را واگذار تا وقت معلوم که نزول آيه سيف يا قيامت باشد.