1- منافقان، هرگز خيرخواه شما نيستند؛ به هنگام خطر از کمک و حضور در جبهه بخل مىورزند، «أَشِحَّةً عَلَيْکُمْ» و پس از برطرف شدن خطر، به جمع غنائم حريص هستند. «أَشِحَّةً عَلَى الْخَيْرِ»
2- منافقان، تلخىها را از جانب پيامبر و مسلمانان مىبينند. فَإِذا جاءَ الْخَوْفُ ...
يَنْظُرُونَ إِلَيْکَ
3- منافقان در شرايط بحرانى تعادل خود را از دست مىدهند. فَإِذا جاءَ الْخَوْفُ ...
تَدُورُ أَعْيُنُهُمْ
4- حالات روحى، در چهرهى انسان اثر مىگذارد. «تَدُورُ أَعْيُنُهُمْ»
5- منافقان، کم کار و پرگو هستند. هنگام جنگ و سختى ترسوترين مردم و هنگام آرامش طلبکارترين مردم هستند. «أَشِحَّةً عَلَيْکُمْ- أَشِحَّةً عَلَى الْخَيْرِ»
6- ترس، بخل، زخم زبان و توقّع نابجا از نشانههاى بارز منافقان است. «أَشِحَّةً-
جلد 7 - صفحه 343
تَدُورُ أَعْيُنُهُمْ- بِأَلْسِنَةٍ حِدادٍ»
7- حبط اعمال گناهکاران، حکيمانه و بر اساس عملکرد خود انسان است. «لَمْ يُؤْمِنُوا فَأَحْبَطَ اللَّهُ أَعْمالَهُمْ»
8- نفاق، عامل حبط و تباه شدن اعمال است. «فَأَحْبَطَ اللَّهُ أَعْمالَهُمْ»
9- رفتار منافقان، (بخل، زخم زبان و دلسرد کردن مردم از حضور در جبهه و ...)
نمىتواند مشکلى براى اراده خداوند به وجود آورد. «کانَ ذلِکَ عَلَى اللَّهِ يَسِيراً»