«صياصى» جمع «صيصة» به معناى قلعه‌هاى محکم است و به هر وسيله‌ى دفاعى مثل شاخ گاو و شاخک‌هاى پاى خروس نيز گفته مى‌شود.
اين آيه اشاره به غزوه‌ى بنى قريظه دارد يهود بنى قريظه در جنگ احزاب به خيال
«1». توبه، 52.
جلد 7 - صفحه 351
پيروزى، پيمان خود را با مسلمانان شکستند و در قالب ستون پنجم دشمن به مشرکان مکّه در جنگ احزاب کمک کردند ولى با رسوايى، شکست خوردند و تسليم شدند.
در مدينه سه طايفه‌ى يهودى بودند به نام‌هاى: «بنى قينقاع» «بنى نضير» و «بنى قريظه» که هر سه با مسلمانان پيمان داشتند. در سال دوم بنى قينقاع پيمان شکنى کرده، با مسلمانان جنگ نمودند و شکست خوردند و از مدينه خارج شده، به سوى شام رفتند. در سال چهارم، بنى نضير جنگيدند و شکست خوردند و به سوى شام رفتند و خيبر و مدينه را خالى کردند. در سال پنجم بنى قريظه پيمان خود را شکستند و با مشرکان همکارى نمودند که با شکست احزاب دلهره‌اى بر آنان حاکم شد. مسلمانان بعد از پيروزى بر احزاب، قلعه‌هاى آنان را محاصره کردند و پس از 25 روز آنها را از مدينه بيرون راندند و براى هميشه مدينه از پليد طوايف يهود پيمان شکن پاک شد. «1»
جنگ با بنى قريظه برکاتى داشت از جمله:
الف: آخرين گروه يهود براى هميشه از مدينه خارج شدند.
ب: اموال فراوانى از دشمن نصيب مسلمانان شد.
ج: جايگاه مسلمانان تثبيت و روشن شد که هر کس با آنان پيمان شکنى کند بدبخت مى‌شود.