برگزیده تفسیر نمونه
]
(آیه 39)- مبلّغان راستین کیانند؟ به تناسب بحثی که در آیه قبل در باره پیامبران گذشت این آیه به یکی از مهمترین برنامههای عمومی انبیا اشاره کرده، میفرماید: پیامبران پیشین «کسانی بودند که تبلیغ رسالتهای الهی میکردند و از او میترسیدند و از هیچ کس جز خدا واهمه نداشتند» (الَّذِینَ یُبَلِّغُونَ رِسالاتِ اللَّهِ وَ یَخْشَوْنَهُ وَ لا یَخْشَوْنَ أَحَداً إِلَّا اللَّهَ).
تو نیز در تبلیغ رسالتهای پروردگار نباید کمترین وحشتی از کسی داشته باشی! اصولا کار پیامبران در بسیاری از مراحل شکستن سنتهای غلط است و اگر بخواهند کمترین ترس و وحشتی به خود راه بدهند در انجام رسالت خود پیروز نخواهند شد قاطعانه باید پیش روند، حرفهای ناموزون بدگویان را به جان خریدار شوند و بیاعتنا به جوسازیها به برنامههای خود ادامه دهند چرا که همه حسابها به دست خداست.
لذا در پایان آیه میفرماید: «همین بس که خداوند (حافظ اعمال بندگان و) حسابگر (و جزا دهنده آنها) است» (وَ کَفی بِاللَّهِ حَسِیباً).
هم حساب ایثار و فداکاری پیامبران را در این راه نگه میدارد و پاداش میدهد و هم سخنان ناموزون و یاوه سرایی دشمنان را محاسبه و کیفر میدهد.
این آیه دلیل روشنی است بر اینکه شرط اساسی برای پیشرفت در مسائل تبلیغاتی قاطعیت و اخلاص و عدم وحشت از هیچ کس جز از خداست.