1- براى افرادى که مسئوليّتهاى سنگين دارند بايد اختياراتى ويژه گذاشت.
«تُرْجِي مَنْ تَشاءُ» (کسانى که عدالت و تقوا و عملکردشان براى همه روشن است، مىتوانند در همان چهار چوب عدل و تقوا در زندگى خود تغييراتى ايجاد کنند. چنانکه همسران پيامبر صلى الله عليه و آله به موضع و تصميم عادلانه آن حضرت درباره تأخير و تقدّم همخوابگى با هريک از آنان اطمينان خاطر داشتند.)
2- اختيارات پيامبر، به معناى ناديده گرفتن حقّ همسران نيست. «تقرّ اعينهنّ- لا
«1». مستفاد از حديثى در کافى، ج 5، ص 388.
جلد 7 - صفحه 388
يحزنّ- يرضين»
3- چشم همسر به دو چيز روشن مىشود: يکى نداشتن غم و ديگرى رضايت قلبى. «تَقَرَّ أَعْيُنُهُنَّ وَ لا يَحْزَنَّ وَ يَرْضَيْنَ»
4- راضى کردن همسر نبايد مخصوص روزهاى اول زندگى باشد، بلکه بايد همواره چنين باشد. «وَ يَرْضَيْنَ»
5- جلب رضايت صد در صد چند همسر، محال عادّى است، ولى بايد چنان برنامهريزى کرد که به اين امر نزديک باشد. أَدْنى أَنْ ... يَرْضَيْنَ
6- مرد بايد درصدد راضى کردن تمام همسران خود باشد. «کُلُّهُنَّ»
7- احکام الهى براى برقرارى عدالت و حفظ حقوق خانواده است، گرچه در دلها توقّع چيز ديگرى باشد. «وَ اللَّهُ يَعْلَمُ ما فِي قُلُوبِکُمْ»
8- احکام خانواده در اسلام، از سرچشمهى علم الهى است. «کانَ اللَّهُ عَلِيماً حَلِيماً»