1- ايمان، مستلزم رعايت ادب و آداب اجتماعى است. يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَدْخُلُوا ...
2- حقّ آرامش در مسکن براى همگان محترم است، خصوصاً براى رسول‌خدا صلى الله عليه و آله. «لا تَدْخُلُوا بُيُوتَ النَّبِيِّ»
3- بهتر آن است که مهمانى در منزل باشد. (نه در مهمانسرا و هتل) بُيُوتَ النَّبِيِ ...
إِلى طَعامٍ
4- صاحب خانه حقّ دارد به کسى اذن ورود ندهد. «إِلَّا أَنْ يُؤْذَنَ لَکُمْ»
5- اجازه براى ورود به خانه ديگران، به هر صورت کافى است و لازم نيست خود او شخصاً اجازه بدهد. ( «يُؤْذَنَ» به صورت مجهول آمده، يعنى اجازه صاحبخانه از هر طريقى حاصل شود.)
6- پذيرايى از مهمان، از سيره‌ى پيامبر اکرم است. إِلى طَعامٍ ... دُعِيتُمْ
7- اصل مهمانى مهم است، نه نوع غذا. إِلى طَعامٍ ... دُعِيتُمْ
8- دين جامع آن است که هم براى مسايل جزيى همچون پذيرايى از مهمان و هم بزرگ‌ترين مسايل رحکومتى برنامه داشته باشد. يُؤْذَنَ لَکُمْ- غَيْرَ ناظِرِينَ- فَانْتَشِرُوا ...
9- بى دعوت به مهمانى نرويد. «إِذا دُعِيتُمْ»
10- در اسلام، مردم عادّى مى‌توانند به خانه اول شخصيّت دينى رفت و آمد کرده و حتّى مهمان شوند. بُيُوتَ النَّبِيِ ... دُعِيتُمْ
11- از آداب مهمانى آن است که بعد از خوردن غذا خانه را ترک کنيد. «فَانْتَشِرُوا» و منزل ميزبان را محلّ گفت وشنود قرار ندهيد. «وَ لا مُسْتَأْنِسِينَ لِحَدِيثٍ»
12- اذيّت کردن ميزبان ممنوع است. «يُؤْذِي النَّبِيَّ» (گرچه با بردن فرزندان و يا همراهان باشد. تحقير غذا وناچيز شمردن آن نيز مصداق اذيّت ميزبان است.)
جلد 7 - صفحه 392
13- پيامبر، از اتلاف وقت در گفتگوهاى بى‌مورد رنج مى‌برد. «لا مُسْتَأْنِسِينَ لِحَدِيثٍ إِنَّ ذلِکُمْ کانَ يُؤْذِي النَّبِيَّ»
14- رنجاندن لازم نيست ظاهرى و جسمى باشد، فشار اخلاقى و روحى نيز نوعى آزار دادن است. «ذلِکُمْ کانَ يُؤْذِي»
15- صاحبخانه را در بن‌بست و رودربايستى قرار ندهيد. «فَيَسْتَحْيِي مِنْکُمْ»
16- سکوتى که بر اساس حيا و رودربايستى باشد، علامت رضايت نيست.
«فَيَسْتَحْيِي مِنْکُمْ»
17- پيامبر اکرم صلى الله عليه و آله شخص با حيايى بود. «فَيَسْتَحْيِي مِنْکُمْ»
18- اگر به دليلى شخصى از روى حيا سکوت کرد، ديگران سکوت را بشکنند و حقّ را بيان کنند و بار خجالت را از دوش او بردارند. «وَ اللَّهُ لا يَسْتَحْيِي مِنَ الْحَقِّ»
19- ارتباط با ديگران و داد و ستد زنان، با حفظ حجاب مانعى ندارد. «فَسْئَلُوهُنَّ مِنْ وَراءِ حِجابٍ»
20- زنان پيامبر محصور نبوده و با بيرون از منزل در ارتباط بودند. «1» «فَسْئَلُوهُنَّ مِنْ وَراءِ حِجابٍ»
21- در استدلال بر لزوم حجاب زن، دليلى بياوريد که مورد اتّفاق همه باشد.
«ذلِکُمْ أَطْهَرُ لِقُلُوبِکُمْ»
22- در نحوه‌ى ارتباط زنان و مردان، بايد محور کارها تقوا و پاکدلى باشد. «أَطْهَرُ لِقُلُوبِکُمْ وَ قُلُوبِهِنَّ»
23- نگاه نامحرمان به يکديگر، در دل آنان تأثير گذار است. «فَسْئَلُوهُنَّ مِنْ وَراءِ حِجابٍ ذلِکُمْ أَطْهَرُ لِقُلُوبِکُمْ وَ قُلُوبِهِنَّ»
ز دست ديده و دل هر دو فرياد
هر آنچه ديده بيند دل کند ياد
24- حجاب به نفع زن و مرد هر دو است. «أَطْهَرُ لِقُلُوبِکُمْ وَ قُلُوبِهِنَّ»
25- رابطه با نامحرم بدون حفظ حجاب، سبب رنجاندن رسول اکرم صلى الله عليه و آله است.
«وَ ما کانَ لَکُمْ أَنْ تُؤْذُوا رَسُولَ اللَّهِ»
26- آزار پيامبر از گناهان کبيره است. «کانَ عِنْدَ اللَّهِ عَظِيماً»