اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
إِن‌َّ اللّه‌َ لَعَن‌َ الکافِرِين‌َ وَ أَعَدَّ لَهُم سَعِيراً (64)
محققا خداوند لعن فرموده کافرين را و مهيا فرموده از براي آنها آتش افروخته را.
لعن بعد از رحمت است و طرد از مقام است و سعير شعله از آتش است آتش افروخته.
إِن‌َّ اللّه‌َ لَعَن‌َ الکافِرِين‌َ کفار را از رحمت خود دور کرده و از مقام قرب طرد فرموده و کافر منکر توحيد يا نبوت يا معاد و بمعني عام کفر بمعني ستر است و کافر کسي است که حق براي او مستور باشد و باين معني شامل تمام اهل ضلالت و منکرين ضروري دين و مذهب ميشود.
وَ أَعَدَّ لَهُم سَعِيراً سعير آتش افروخته را گويند آتش بسا خمود ميشود و بسا شعله ميزند و افروخته ميگردد و آتش جهنم خمودي ندارد و هميشه افروخته و شعله‌ور است به اندازه‌اي که زفير و نعره دارد که زيد خدمت حضرت رسالت عرض کرد که صداي زفير جهنم را ميشنوم و کلمه اعد فعل ماضي دلالت دارد که الان هم بلکه از زمان خلقت جهنم شعله‌ور بوده و مهيا شده براي کفار.