شايد توبه و نالهى کوهها با داوود، همان تسبيح آنها باشد. «إِنَّا سَخَّرْنَا الْجِبالَ مَعَهُ يُسَبِّحْنَ بِالْعَشِيِّ وَ الْإِشْراقِ» «1»
«1». ص، 18.
جلد 7 - صفحه 424
خداوند به حضرت داوود عليه السلام دوازده فضيلت داده است:
1. علم الهى. «وَ لَقَدْ آتَيْنا داوُدَ وَ سُلَيْمانَ عِلْماً» «1»
2. نبوّت و رسالت. «آتاهُ اللَّهُ الْمُلْکَ وَ الْحِکْمَةَ» «2»
3. کتاب آسمانى. «آتَيْنا داوُدَ زَبُوراً» «3»*
4. خلافت. «يا داوُدُ إِنَّا جَعَلْناکَ خَلِيفَةً فِي الْأَرْضِ» «4»
5. استوارى حکومت. «شَدَدْنا مُلْکَهُ» «5»
6. امکانات فراوان. «أُوتِينا مِنْ کُلِّ شَيْءٍ» «6»
7. حکمت. «آتَيْناهُ الْحِکْمَةَ وَ فَصْلَ الْخِطابِ» «7»
8. قضاوت. «فَاحْکُمْ بَيْنَ النَّاسِ بِالْحَقِّ» «8»
9. نرم شدن آهن در دست او. «أَلَنَّا لَهُ الْحَدِيدَ»
10. فهميدن سخن پرندگان. «عُلِّمْنا مَنْطِقَ الطَّيْرِ» «9»
11. هم صدايى کوهها و پرندگان با او. «يا جِبالُ أَوِّبِي مَعَهُ وَ الطَّيْرَ»
12. فرزندى مثل سليمان. «وَ وَهَبْنا لِداوُدَ سُلَيْمانَ» «10»
در حديث مىخوانيم که خداوند به داوود فرمود: «تو بنده خوبى هستى اگر از بيت المال مصرف نکنى! او چهل روز گريه کرد تا خداوند آهن را بدست او نرم و مشغول زرهبافى شد و هر روز يک زره به قيمت هزار درهم مىبافت و تا سيصد و شصت زره بافت». «11»