نکته‌های تفسیر نور

کلمه‌ى‌ «فُزِّعَ» هر گاه با حرف‌ «عَنْ» همراه باشد به معناى بر داشته شدن ناله است، «1» «1». مفردات راغب. جلد 7 - صفحه 440 ولى اگر بدون آن باشد به معناى به ناله در آوردن است. جمله‌ «إِلَّا لِمَنْ أَذِنَ لَهُ» را دو گونه مى‌توان معنا کرد: الف: شفاعت نزد خدا سودى ندارد، مگر شفاعت انبيا و اوليا و شفاعت کنندگانى که از طرف خداوند اجازه‌ى شفاعت داشته باشند. ب: شفاعت نزد خدا سودى ندارد، مگر براى آن دسته از گناهکارانى که خدا اجازه‌ى شفاعت براى آنان را به اوليا بدهد. در تفسير اطيب البيان، آيه‌ى مورد بحث چنين معنا شده است: در قيامت جز براى افرادى که خداوند اجازه دهد، شفاعت سودى ندارد و مجرمان در آن روز وحشت زده‌اند و ناله‌ها دارند تا آن که صدايشان خاموش شود و ناله و فزع از دل‌هاى آنان برخيزد. فرشتگان يا مؤمنان از اين مجرمان مى‌پرسند: پروردگار شما در دنيا به شما چه گفت؟ مى‌گويند: گفت، ولى ما گوش نداديم.