نکته‌های تفسیر نور

در زمان جاهليّت، نوعى طلاق بود که بر اساس آن، مرد ديگر حق بازگشت به همسرش را نداشت و زن نيز حق انتخاب شوهر ديگرى نداشت، به اين نوع طلاق، ظهار مى‌گفتند. در زمان پيامبر اسلام، مردى همسرش را اين گونه طلاق داد و خطاب به او گفت: «انت على کظهر امى» تو نسبت به من، مثل مادرم هستى. آن زن نزد پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله آمد و ماجرا را بيان کرد، حضرت فرمود: قانونى از طرف خداوند براى اين مورد نيامده است، زن هراسان شد و گفت: «أشکو الى الله فاقتى و حاجتى و شدة حالى» به خدا شکوه مى‌کنم از بدبختى خود، جوانى و سلامتى‌ام رفت، کودکانى دارم که اگر به شوهرم بسپارم ضايع مى‌شوند و اگر نزد خودم باشند گرسنه مى‌مانند. طولى نکشيد که آيات اين سوره نازل شد و دستور رسيد هرکس چنين کند، بايد کفّاره بپردازد و طلاقى هم صورت نگرفته است. از آنجا که شوهر، قدرت خريد برده و آزاد کردن‌ جلد 9 - صفحه 499 آن را نداشت و نيز اطعام شصت مسکين در توان او نبود و دو ماه روزه گرفتن نيز براى او ضرر داشت، پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله مقدار مناسبى به او کمک کرد و آن مرد به واسطه کمک حضرت، شصت فقير را غذا داد و با اين کفاره به زندگى خود برگشت. «1» خداوند در اين يک آيه، سه بار از سميع بودن خود سخن گفته است تا مردم با او گفتگو کنند. «سَمِعَ‌، يَسْمَعُ‌، سَمِيعٌ»