1- انبيا، بر جهان هستى و عالم تکوين ولايت دارند. «وَ لِسُلَيْمانَ الرِّيحَ»
2- براى تسخير طبيعت، تنها به تحليل‌هاى طبيعى اکتفا نکنيد. (حرکت باد با اراده‌ى خدا در اختيار ولىّ خدا قرار گرفت.) «وَ لِسُلَيْمانَ الرِّيحَ»
3- قدرت خداوند نسبت به همه چيز يکسان است. (براى حضرت داود آهن و براى حضرت سليمان هوا را تسخير کرد.) «وَ لِسُلَيْمانَ الرِّيحَ»
4- خداوند به داوود قدرت ذوب آهن و به سليمان ذوب مس را داده بود. «وَ أَسَلْنا لَهُ عَيْنَ الْقِطْرِ» (صعنت مسگرى در زمان حضرت سليمان)
5- انسان مى‌تواند جنّ را تسخير خود کند. «وَ مِنَ الْجِنِّ مَنْ يَعْمَلُ بَيْنَ يَدَيْهِ»
6- جنّ با اراده و فرمان الهى، مأمور انجام کارهاى انسان مى‌شود. «مَنْ يَعْمَلُ بَيْنَ يَدَيْهِ بِإِذْنِ رَبِّهِ»
7- مديريّت به قدرت و صلابت نياز دارد. وَ مَنْ يَزِغْ مِنْهُمْ عَنْ أَمْرِنا ... نُذِقْهُ
8- جنّ اختيار دارد و مى‌تواند از فرمان الهى سر باز زند، «وَ مَنْ يَزِغْ مِنْهُمْ عَنْ أَمْرِنا» و در اين صورت کيفر مى‌شود. «نُذِقْهُ مِنْ عَذابِ السَّعِيرِ»
«1». تفسير نمونه به نقل از تورات، کتاب اول.
تفسير نور(10جلدى)، ج7، ص: 428