1- منافق براى رسيدن به نور، از نار (آتش) استفاده مى‌کند که خاکستر و دود و سوزش نيز دارد. «اسْتَوْقَدَ ناراً»
2- نور اسلام عالم‌گير است، ولى نورى که منافقان در سايه‌ى آن تظاهر به اسلام مى‌کنند، در شعاعى کمتر و روشنايى آن ناپايدار است. «أَضاءَتْ ما حَوْلَهُ»
3- اسلام نور و کفر تاريکى است. «ذَهَبَ اللَّهُ بِنُورِهِمْ وَ تَرَکَهُمْ فِي ظُلُماتٍ»
4- کسى که از يک نور بهره‌مند نشود، در ظلمات متعدّد باقى مى‌ماند. «بِنُورِهِمْ ... فِي ظُلُماتٍ» (کلمه «نور» مفرد و کلمه «ظلمات» جمع است.)
5- نقشه‌ها وتوطئه‌هاى منافقان، به اراده الهى ناتمام مى‌ماند. «ذَهَبَ اللَّهُ بِنُورِهِمْ»
6- طرف مقابل منافقان، خداوند است. «ذَهَبَ اللَّهُ بِنُورِهِمْ»
7- عاقبت و آينده‌ى منافقان، تاريک است. «فِي ظُلُماتٍ»
8- منافقان دچار وحشت و اضطراب، ودر تصميم‌گيرى‌هاى دراز مدّت، سردرگم هستند. «فِي ظُلُماتٍ لا يُبْصِرُونَ»
9- گاهى در آغاز، ايمان واقعى است، ولى کم‌کم انسان به انحراف گرايش پيدا نموده و منافق مى‌شود. (کلمه «نورهم» در اين آيه و جمله «لايرجعون» در آيه بعد نشان مى‌دهد که آنان نورى داشتند، ولى به سوى آن نور برنگشتند.)
«1». تفسير نورالثقلين.
تفسير نور(10جلدى)، ج1، ص: 67