1- دعوت انبيا، عمومى است و همه مردم را دربر مىگيرد. «يا أَيُّهَا النَّاسُ»
2- از فلسفههاى عبادت، شکرگزارى از ولى نعمت است. «اعْبُدُوا رَبَّکُمُ الَّذِي خَلَقَکُمْ»
3- اوّلين نعمتها، نعمت آفرينش، و اوّلين دستور، کُرنش در برابر خالق است.
«اعْبُدُوا رَبَّکُمُ الَّذِي خَلَقَکُمْ»
«1». نساء، 43.
«2». کهف، 110.
«3». مؤمنون، 2.
«4». بحار، ج 70، ص 253.
«5». براى تفصيل بيشتر به کتاب پرتوى از اسرار نماز وتفسير نماز نوشته مؤلف مراجعه نماييد.
جلد 1 - صفحه 74
4- مبادا بتپرستى يا انحراف نياکان، ما را از عبادت خداوند دور کند، زيرا آنان نيز مخلوق خداوند هستند. «وَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِکُمْ»
5- عبادت، عامل تقواست. اگر عبادتى تقوا ايجاد نکند، عبادت نيست. «اعْبُدُوا ... لَعَلَّکُمْ تَتَّقُونَ»
6- به عبادت خود مغرور نشويم که هر عبادتى، تقوا ساز نيست. «لَعَلَّکُمْ تَتَّقُونَ»